IV KK 226/17

Sygn. akt IV KK 226/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 września 2017 r., sprawy A.S. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 288 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt IV Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt IX K (…) I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.B.M. - Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 442 zł i 80 gr (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, jako obrońca skazanego A. S. ; III. obciąża skazanego A.S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego A.S. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja strony może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego jedynie 2 pozornie czyni zadość powyższemu warunkowi. Samo porównanie treści zarzutów zawartych w wywiedzionej wcześniej apelacji, z zarzutem podniesionym w nadzwyczajnym środku zaskarżenia, nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa skarga kasacyjna skierowana jest de facto przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji. Jak łatwo stwierdzić, analizując uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w K., okoliczności podniesione w zarzucie kasacji i rozwinięte w jej uzasadnieniu, były przedmiotem rozpoznania przez sąd odwoławczy – Sąd Okręgowy w K.. Sąd ten odniósł się do zarzutu zawartego w zwykłym środku odwoławczym, tożsamego z zarzutem podniesionym w kasacji, i zasadnie nie stwierdził obrazy przepisu art. 6 k.p.k. Podzielając stanowisko Sądu Okręgowego w K. wskazać należy, że Autor kasacji nie wykazał, aby zaistniały jakieś szczególne okoliczności uniemożliwiające A.S. odebranie kierowanych do niego pism sądowych. Z pewnością za taką szczególną okoliczność nie można uznać gołosłownych, w realiach sprawy, twierdzeń skazanego, że w przeszłości osobiście odbierał wszystkie skierowane do niego pisma. Co istotne, A.S. w trakcie postępowania przygotowawczego został poinformowany o treści art. 133 § 2 k.p.k., co potwierdził swym podpisem w dniu 27 sierpnia 2016 r. (k. 46 zbiór A). Był zatem świadomy skutków procesowych, jakie może za sobą pociągać nieodbieranie korespondencji. Nadto w dniu 14 grudnia 2015 r. A.S. odebrał odpis aktu oskarżenia, wraz z pouczeniami, w tym do korzystania z pomocy obrońcy z urzędu, jednak wniosku takiego w postępowaniu przez Sądem I instancji nie złożył. Słusznie zatem Sąd Okręgowy w K. uznał, że Sąd meriti był uprawniony do przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność A.S.. W tych realiach nie można przyjąć, że doszło do naruszenia prawa oskarżonego do obrony. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.