IV KK 259/16

Sygn. akt IV KK 259/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu22 września 2016 r. sprawy K. K. skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II AKa (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 grudnia 2014r. sygn. akt VI K (…) p o s t a n o w i ł: 1 – oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2 – zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Okręgowy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. 2 Natomiast w zakresie podniesienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary, w świetle dyspozycji art. 523 § 1 k.p.k., skarga jest niedopuszczalna. Sposób sformułowania zarzutów w kasacji – wskazanie na brak rozpoznania wszystkich zarzutów apelacyjnych oraz powielenie zarzutu rażącej niewspółmierności kary wskazuje jednoznacznie, że celem skarżącego jest podjęcie próby uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej instancji kontroli orzeczenia. Stanowczo zatem stwierdzić należy, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Jak wskazano wyżej, w kasacji dosłownie powielone zostały zarzuty, które postawiono w apelacji. W tej sytuacji postawienie zarzutu naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. jawi się jako czysto pozorne. De facto bowiem skarga zarzuca, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów. Tymczasem zauważyć należy, że Sąd Odwoławczy sporządził obszerne uzasadnienie swego wyroku – 29 stron. W uzasadnieniu tym omówiono każdy z zarzutów postawionych w apelacji. I tak: - do zarzutu pierwszego ustosunkowano się na k. 7 – 18 uzasadnienia, - do zarzutu czwartego ustosunkowano się na k. 18 – 19 uzasadnienia, - do zarzutu drugiego ustosunkowano się na k. 19 – 21 uzasadnienia, - do zarzutu trzeciego ustosunkowano się na k. 21 uzasadnienia, - do zarzutu piątego ustosunkowano się na k. 22 – 24 uzasadnienia. Nie można też przyjąć, że rozważania Sądu Apelacyjnego są pobieżne, nierzetelne, czy nielogiczne. Pozostają też w zgodzie z obowiązującymi przepisami procesowymi. W tej sytuacji zatem, zarzut naruszenia prawa procesowego, nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w najmniejszym stopniu. W części zaś, w jakiej wskazano na rażącą niewspółmierność kary, kasacja była niedopuszczalna. Przypomnieć też warto, że Sąd Najwyższy, zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k. rozpoznaje kasację wyłącznie w granicach podniesionych zarzutów, a wyjątkowo jedynie szerzej, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 439 k.p.k., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. 3 Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.