IV KK 260/12

Sygn. akt IV KK 260/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2012 r., sprawy M. K. skazanego z art. 286 § 1 kk i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 19 kwietnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w D. z dnia 12 stycznia 2012 r., p o s t a n o w i ł : 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego M. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego M. K. okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym o jakim mowa w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Formalnie rzecz biorąc podniesiono w niej zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego mające polegać na naruszeniu dyspozycji art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz „art. 457 § 2 k.p.k.” (w rzeczywistości chodziło niewątpliwie o § 3 tego ostatniego przepisu – uwaga SN). Jednak już analiza ich treści, a także części motywacyjnej skargi kasacyjnej, prowadzi do przekonania, że w istocie autorowi chodziło o ponowną próbę podważenia wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych i zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych na tej podstawie. W sposób oczywisty w tym właśnie kierunku zmierzały wywody negujące okoliczności w jakich doszło do przekazania św. T. S. danych 2 niezbędnych do dokonania zakupu laptopów w systemie kredytowym, a także wskazujące na różne wersje relacji składanych przez uczestników postępowania na różnych jego etapach oraz odwołujące się wprost do wyjaśnień skazanego M.K., jako dowodu bardziej wiarygodnego od innych. Tymczasem, w świetle obowiązującej regulacji prawnej taki zabieg w postępowaniu kasacyjnym nie może być skuteczny (niezależnie nawet od niezwykle ograniczonych treściowo procesowych wypowiedzi skazanego). Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie wiarygodności istniejących dowodów, będących oparciem dla dokonanych ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla oskarżonego i przeciwstawianie im innych dowodów, bardziej dla niego korzystnych, w tym zwłaszcza jego własnych wyjaśnień. Podejmowane próby takich zabiegów są jawnym naruszeniem ograniczeń zawartych w art. 523 k.p.k. i stanowią niczym nie uprawnioną próbę przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę apelacyjną. Jedynie na marginesie tej kwestii odnotować należy, że pierwotne wyjaśnienia T. S., w których wskazywał także na rolę S. K. w procederze wyłudzania kredytów na zakup laptopów, wcale ani nie wykluczały ani nawet nie zmniejszały zakresu odpowiedzialności skazanego M. K. Podkreślić także trzeba, że zarzuty kasacyjne zaprezentowane w niniejszej sprawie dotyczące braku przesłuchania świadków S. K. i T. S. w toku rozprawy, a także eksponujące brak konfrontacji między nimi oraz innymi osobami przesłuchiwanymi w toku postępowania, są w rzeczywistości skierowane przeciwko wyrokowi sądu I instancji. Dodatkowo umacnia to przekonanie, że stanowiły one próbę obejścia nakazu wynikającego z art. 519 k.p.k., zgodnie z którym przedmiotem skargi kasacyjnej ma być wyrok sądu odwoławczego. Niezależnie od powyższego, autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby istniała realna możliwość bezpośredniego przesłuchania świadków wymienionych w kasacji, co potwierdzałoby jego zasadniczą tezę, iż sądy zbyt pochopnie skorzystały z możliwości, jakie stwarza w tym względzie przepis art. 391 § 1 k.p.k. Kroki podjęte w tym zakresie nie doprowadziły przecież do ustalenia miejsca pobytu S. K. i T. S., a w kasacji nie przedstawiono takich rozwiązań lub działań, które mogłyby pozwolić na zmianę tej sytuacji i przeprowadzenia czynności procesowych z ich udziałem na rozprawie. Stąd też i twierdzenie, że naruszenie obowiązków wynikających z treści art. 457 § 3 k.p.k. miało polegać na braku podjęcia 3 zagadnienia bezpośredniego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych świadków w ramach konfrontacji lub zlecenia tej czynności do wykonania przez Sąd I instancji po uchyleniu jego wyroku w tej sprawie, nie uwzględnia faktu pobytu tych świadków poza miejscami pobytu, gdzie można byłoby im doręczyć wezwania do stawiennictwa. Ponadto, sąd odwoławczy rozważył już identyczny zarzut postawiony w apelacji obrońcy skazanego, a stanowisko zaprezentowane w tym zakresie nie zostało skutecznie podważone. Konsekwencją zaś takiego stanu rzeczy, wynikającą z ustawy, było zaakceptowanie skorzystania z uprawnienia do ujawnienia wcześniej złożonych wypowiedzi procesowych obu wyżej wymienionych świadków. Zatem również teza o braku dążenia do przeprowadzenia tego dowodu w sposób umożliwiający stronom jego weryfikację poprzez zadawanie pytań i skonfrontowanie poszczególnych relacji – nie znalazła potwierdzenia. Dla wsparcia zarzutu naruszenia dyrektywy wynikającej z dyspozycji art. 5 § 2 k.p.k. nie wystarczy też powołać się na rzekome nieścisłości w materiale dowodowym sprawy, mające stanowić „okoliczności niedające się rozstrzygnąć na niekorzyść oskarżonego”, których to okoliczności ma być „dość dużo”. Pomijając już nawet nieco odmienne, od przytoczonego przez autora kasacji, brzmienie przepisu art. 5 § 2 k.p.k., nie sposób nie dostrzec, że żadna z tych okoliczności nie została tak naprawdę skonkretyzowana ani w zarzucie ani w części motywacyjnej skargi kasacyjnej, co uniemożliwia szersze odniesienie się do tak postawionej tezy. Przedstawione w sposób skomprymowany okoliczności uzasadniały zatem oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, kasacji wniesionej w tej sprawie. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.