IV KK 286/22

Sygn. akt IV KK 286/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie Z. P. i M. I. skazanych z art. 228 § 3 i 4 k.k. i art. 229 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.) w dniu 23 sierpnia 2022 r., wniosków obrońców o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. akt II Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków UZASADNIENIE Z. P. oraz M. I. stanęli pod zarzutami popełnienia przestępstw łapownictwa czynnego i biernego. Sąd Okręgowy w O., wyrokiem z 10 grudnia 2021 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w O. w ten sposób, że w stosunku do Z. P. uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania orzeczenie Sądu Rejonowego w części uniewinniającej oraz obniżył mu wymierzoną karę łączną pozbawienia wolności do 6 miesięcy, natomiast co do M. I. utrzymał w mocy orzeczoną wobec niego karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W nadzwyczajnych środkach zaskarżenia 2 wniesionych na rzecz Z. P. i M. I. zamieścili wnioski o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia. Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Wstępna analiza sprawy na obecnym etapie postępowania, w którym nie dochodzi jeszcze do merytorycznego rozpoznania zarzutów kasacyjnych, nie pozwalała na stwierdzenie, że waga zarzutów wymierzonych przeciwko prawomocnemu orzeczeniu była na tyle znacząca, iż wręcz w polu widzenia niewątpliwie jawiła się perspektywa uznania kasacji za zasadną. W odniesieniu do argumentacji wnioskodawców wskazać trzeba, że z wykonaniem wyroku skazującego i pozbawieniem wolności w sposób nieodłączny związane są konkretne dolegliwości, w tym np. niemożność wykonywania dotychczasowej pracy oraz rozłąka z rodziną, a więc uwagi o utracie pracy przez skazanych oraz o braku stałego kontaktu z rodziną nie mogły zaważyć na zastosowaniu dobrodziejstwa z art. 532 k.p.k. Z tych powodów, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do uwzględnienia wniosków obrońców. Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia. [as]