IV KK 298/16

Sygn. akt IV KK 298/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016r. sprawy M. W. skazanego za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt VI Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 27 lipca 2015 r., sygn. akt IX K (…) p o s t a n o w i ł: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Autor kasacji, formułując zarzut „naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnym zastosowaniu art. 53 k.k. i art. 54 § 1 k.k., podjął w istocie próbę ominięcia zakazu wnoszenia kasacji wyłącznie z powodu niewspółmierności kary, zawartego w art.523§1 k.p.k. in fine, która nie mogła przynieść oczekiwanego rezultatu. Wskazać przy tym trzeba, że w apelacji obrona stawiała właśnie zarzut rażącej niewspółmierności kary. 2 Obecnie zatem, gdyby przyjąć, że apelacja została wadliwie rozpoznana kasacja powinna podnosić zarzut obrazy prawa procesowego – art. 433§2 k.p.k. Tymczasem zarzut sformułowany tak jak uczynił to skarżący skierowany jest wprost do rozstrzygnięcia Sądu I instancji, co jest w postepowaniu kasacyjnym również niedopuszczalne – art. 523§1 k.p.k. Na marginesie zatem już tylko, zauważyć należy, że Sąd Odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia przesłanki dokonanego wyboru dyrektyw, które zdecydowały o wymierzeniu skazanemu takiej, a nie innej kary. W tej sytuacji zatem, tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł zostać uznany za zasadny, choćby w najmniejszym stopniu. Przypomnieć też warto, że Sąd Najwyższy, zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k. rozpoznaje kasację wyłącznie w granicach podniesionych zarzutów, a wyjątkowo jedynie szerzej, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 439 k.p.k., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.