IV KK 313/26

IV KK 313/26 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026r. w sprawie M. F. (F.) skazanego za przestępstwo z art. 62 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 5 grudnia 2025r., sygn. akt VI Ka 847/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 26 czerwca 2025r., sygn. akt III K 176/25 postanowił: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego w niniejszej sprawie ograniczyło się do utrzymania w mocy IV KK 313/26 2 orzeczenia Sądu I instancji. Oznacza to, że Sąd II instancji nie czynił samodzielnych ustaleń faktycznych ani bezpośrednio nie stosował prawa materialnego, tj. nie dokonywał wykładni prawa ani subsumpcji zachowania skazanego pod określoną normą prawa. W związku zaś z powyższym, nie mógł on naruszyć prawa materialnego. Zarzuty od 1 do 4 są więc całkowicie chybione. W tej przestrzeni zauważenia wymaga jednak, że w zwyczajnym środku odwoławczym skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (do czego miało dojść na skutek nieprawidłowej wykładni znamienia „znacznej ilości” środków odurzających lub substancji psychotropowych), zaś treść uzasadnienia kasacji pozwala na przyjęcie, że intencją skarżącego było zarzucenie Sądowi Odwoławczemu przeprowadzenia nieprawidłowej kontroli instancyjnej w tym zakresie. Skarżący nie sformułował jednak konkretnych zarzutów pod adresem Sądu Okręgowego, lecz zanegował prawidłowość przejęcia określonej linii orzeczniczej związanej z wykładnią wyżej wskazanego pojęcia, wchodząc tym samym w polemikę z Sądem. Takie działanie nie mogło przynieść oczekiwanych rezultatów. Sąd, wbrew twierdzeniu obrony, wskazał powód przyjęcia tej linii orzeczniczej, a mianowicie odwołał się do jej szerokiej akceptacji, szczególnie na najwyższym szczeblu sądowniczym, a mianowicie na poziomie Sądu Najwyższego. I nawet, jeżeli poszczególne judykaty przytoczone przez Sąd Okręgowy dotyczyły spraw, których przedmiotem było posiadanie amfetaminy czy heroiny, a nie narkotyków gatunkowo tożsamych z tymi posiadanymi przez skazanego, to zasadniczo odnosiły się one do problematyki wykładni znamienia „znacznej ilości” środków odurzających lub substancji psychotropowych jako takich. Idąc dalej, jak wynika z uzasadnienia Sądu Odwoławczego, w oparciu o sporządzoną w sprawie opinię z zakresu badań fizykochemicznych stwierdził on, że skazany był w posiadaniu środków odurzających i substancji psychotropowych wystarczających do odurzenia łącznie ponad 500 osób. Choć w istocie Sąd nie przeprowadził dokładnych działań matematycznych, które doprowadziły go do takiego wniosku, to jednak oparł swoje ustalenia na wiedzy specjalistycznej pochodzącej od doświadczonych w tym przedmiocie biegłych. Swoją drogą, już sama tylko ilość zabezpieczonej u skazanego kokainy, tj. 24,6915 gramów netto (19,5902 gramów oraz 5,1013 gramów), pozwalała na sporządzenie około 494 porcji IV KK 313/26 3 konsumenckich (str. 9 ww. opinii, k. 97), co niewątpliwie należy uznać za znaczną ilość. Obrońca zdaje się stracił z pola widzenia także i to, że kokaina i LSD posiadane przez skazanego, choć rzeczywiście stanowiły mieszaniny, to jednak nie zawierały w sobie neutralnych wypełniaczy (jak na przykład powszechnie stosowana soda oczyszczona czy mąka), lecz domieszki innych substancji psychoaktywnych, psychotropowych lub środków odurzających, takich jak MDMA, amfetamina, metamfetamina, ketamina czy 3-CMC. Dlatego też w realiach niniejszej sprawy traktowanie całej masy netto danej substancji jako środka odurzającego albo substancji psychotropowej nie powinna budzić zastrzeżeń. Podsumowując, zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k. należało uznać za bezpodstawny. Co się zaś tyczy zarzutu szóstego, zauważenia wymaga, że art. 424 k.p.k. określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sporządzone przez sąd I instancji, nie zaś wymogi uzasadnienia orzeczenia kończącego wydanego przez sąd odwoławczy, tu zastosowanie ma art. 457§3 k.p.k. Jednocześnie jednak postawienie zarzutu naruszenia art. 457§3 k.p.k., wobec aktualnej treści art. 537a k.p.k., nie może być samodzielną podstawą do uchylenia wyroku sądu odwoławczego (analogicznie art. 455a k.p.k.). Z tych wszystkich względów należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym. Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. [J.J.] [r.g.]