IV KK 4/21

Sygn. akt IV KK 4/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r., sprawy W. P. skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt V K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zwolnić skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. R. P. – Kancelaria Adwokacka w K. - kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z 13 listopada 2019 r., uznał W. P. za winnego popełnienia czterech przestępstw z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji 9 grudnia 2011 r. (dalej: 2 u.p.nark.) w związku z art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 u.p.nark. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 200 stawek dziennych po 10 zł każda. Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. apelacji obrońcy co do winy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc dwa zarzuty rażącego i mogącego mieć istotny w pływ na treść orzeczenia naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym. W pierwszym rzędzie warto zwrócić uwagę – co zresztą dostrzegł autor odpowiedzi na kasację – na znaczącą zbieżność zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych. Co prawda skarżący podjął próbę zakamuflowania tego przez powołanie przepisów określających powinności instancji ad quem, ale zabieg ten nie mógł się powieźć, tym bardziej że sformułowane tezy nosiły cechy niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Wolno przyjąć, że było to usiłowanie skłonienia Sądu Najwyższego do zweryfikowania dokonanej w toku niniejszego procesu oceny materiału dowodowego, która legła u podstaw przypisania W. P. winy. Przechodząc na grunt konkretnych zarzutów – a tylko w ich granicach mógł Sąd Najwyższy, co do zasady, się poruszać (art. 536 k.p.k.), należało stwierdzić, że Sąd odwoławczy w sposób zwięzły, acz całkowicie wystarczający, wykazał, dlaczego ocena dowodów, zwłaszcza o kluczowym znaczeniu relacji J. B., W. S. i B. G., dokonana przez Sąd pierwszej instancji zasługiwała na aprobatę. Argumentacja Sądu ad quem w tym zakresie nie wymagał ani poszerzenia, ani pogłębienia. Tylko na marginesie trzeba zaznaczyć, że wspomniane depozycje wcale nie były dowodami pośrednimi. Przeciwnie, nosiły cechy dowodów pierwotnych, gdyż osoby 3 te zetknęły się bezpośrednio z faktami mającymi znaczenie prawne, to znaczy z zachowaniami skazanego uznanymi już to za nielegalne wprowadzenie do obrotu środków odurzających, już to za wewnątrzwspólnotowe zakazane przez prawo nabycie takich środków. Wyczerpująco i przekonywająco Sąd drugiej instancji odniósł się krytycznie do poglądu obrońcy o niemożności przyjęcia, że w niniejszej sprawie wchodziły w grę ,,znaczne ilości środka odurzającego”. W tym stanie rzeczy zarzuty obrońcy o nierozważeniu w sposób wymagany przez art. 433 § 2 k.p.k. wszystkich twierdzeń wyartykułowanych w apelacji nie zasługiwały ewidentnie na uznanie, co w efekcie skutkowało oddaleniem kasacji w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Aktualna sytuacja skazanego skłoniła Sąd Najwyższy do zwolnienia go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).