IV KK 417/25

IV KK 417/25 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie E. B. , A. B. i in. skazanych z art. 258 § 1 i § 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 7 października 2026 r. wniosków obrońców o wyłączenie sędziego SN Małgorzaty Bednarek od udziału w sprawie o sygn. akt IV KK 417/25 na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić. UZASADNIENIE Obrońcy skazanych E. B. i A. B. – adw. K. K. i adw. J. G. skierowali do Sądu Najwyższego wnioski o wyłączenie sędziego SN Małgorzaty Bednarek od udziału w sprawie kasacyjnej o sygn. akt IV KK 417/25. Adwokat K.K. jako podstawę wyłączenia ww. sędziego od rozpoznania sprawy wskazał na okoliczność powołania sędziego na urząd sędziego Sądu Najwyższego w wadliwej procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w kształcie znowelizowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o KRS i niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 3) – uchwała KRS z dnia 18 listopada 2019 r., Nr 981/2019 (art. 41 § 1 k.p.k.), zaznaczając, że wadliwość procedur nominacyjnych została szeroko omówiona w wybranym orzecznictwie Sądu IV KK 417/25 2 Najwyższego (m. in. w uchwale połączonych trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020/2/7 wydanej w ramach wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawach C-585/18, C-624/18, C-625/18 czy uchwale SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22) oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (m. in. w orzeczeniach w sprawach: Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga 43447/19; Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skarga 49868/19 oraz Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce, skarga 1469/20; z 15 marca 2021 r., skarga nr 4352/18 Grzęda przeciwko Polsce), w tym w szczególności w wyroku pilotażowym Trybunału z 23 listopada 2023 r., skarga 50849/21, Wałęsa przeciwko Polsce. Nie chcąc powielać szerokiej motywacji w powyższym zakresie zawartej w uzasadnieniach przywołanych wyżej judykatów, obrońca stwierdził, że już tylko cel ochrony Rzeczypospolitej Polskiej przed ponoszeniem wysoce prawdopodobnej odpowiedzialności odszkodowawczej za naruszenie art. 6 ust. 1 EKPC musi skutkować wyłączeniem sędziego od rozpoznania objętej wnioskiem sprawy (k. 294-298 i k. 299-303). Adwokat J. G. zaś jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. albowiem sprawa dotyczy bezpośrednio ww. sędziego z uwagi na fakt, że w kasacji podniesiono zarzut wydania wyroku przez sąd wadliwie obsadzony (co stanowi uchybienie, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), a nieprawidłowość ta wynika z wadliwości procedury nominacyjnej sędzi zasiadającej w składzie Sądu Apelacyjnego w Katowicach, podczas gdy sędzia SN Małgorzata Bednarek powołana została na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w ramach analogicznej procedury. Niezależnie od powyższego wskazał też drugą podstawę prawną wniosku, a mianowicie przepis art. 41 § 1 k.p.k., zaznaczając, że przed powołaniem na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego sędzia Małgorzata Bednarek zajmowała m. in. stanowisko prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w K., stanowiącej jednostkę organizacyjną wyższego stopnia o uprawnieniach nadzorczych względem Prokuratury Okręgowej w K. (która prowadziła wówczas postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie), co budzi uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie podniósł, że „od rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego z uwagi na wadliwość procedury jego powołania do Sądu Najwyższego wyłączeni muszą być wszyscy inni sędziowie, którzy zostali powołani w tej samej procedurze”. W uzasadnieniu wniosku odnoszącego się do warstwy wniosku nawiązującej do instytucji iudex inhabilis podał, IV KK 417/25 3 że w kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt II AKa 464/23 obrona sformułowała m. in. zarzut dotyczący nienależytej obsady sądu odwoławczego wynikłej z zasiadania w jego składzie sędzi, która została powołana do orzekania w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach w wyniku wadliwej procedury nominacyjnej, „skażonej” rekomendacją Krajowej Rady Sądownictwa w jej ustrojowym kształcie nadanym ustawą z grudnia 2017 r., którą to procedurą objęta była również sędzia SN Małgorzata Bednarek. Powołując się na wybrane orzecznictwo Sądu Najwyższego m. in. uchwałę połączonych trzech Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020/2/7 oraz uchwałę z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 zaznaczył, że cyt.: „[s]ędzia Małgorzata Bednarek podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy na podstawie art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k., ponieważ sprawa dotyczy jej bezpośrednio. Rozpoznanie zarzutu kasacyjnego zgodnie z wnioskiem obrony musiałoby przecież wiązać się - w rozważanym przypadku - ze stwierdzeniem, że wspomniana Sędzia niezdolna jest do orzekania w Sądzie Najwyższym, a tym samym - również do rozpoznania tegoż zarzutu. Już zatem z przyczyn czysto logicznych nie jest możliwe rozpoznanie przez SSN Małgorzatę Bednarek zarzutu kasacyjnego zgodnie z wnioskiem obrony. Rozstrzygnięcie sprawy przez tego Sędziego wywoływałoby przeto bezpośredni wpływ na sferę jego uprawnień - konkretniej zaś uprawnień stanowiących istotę pełnionego stanowiska, dotyczących orzekania w Sądzie Najwyższym”. Odnosząc się zaś do warstwy wniosku nawiązującej do instytucji iudex suspectus obrońca zaznaczył, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Małgorzaty Bednarek na stanowisko sędziego Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (przed przeniesieniem do Izby Karnej na podstawie art. 10 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw) - a także poprzedzające sam akt powołania - winny skutkować jej wyłączeniem również na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. W jego ocenie, wadliwa procedura nominacyjna w przypadku sędziów Sądu Najwyższego immanentnie wiąże się z brakiem bezstronności o charakterze instytucjonalnym, co wynika zarówno z uchwały składu połączonych Izb SN z dnia 23 stycznia 2020 r., jak i potwierdzającej jej aktualność uchwały z dnia 2 czerwca 2022 r., przy jednoczesnym uwzględnieniu standardu z art. 6 ust. 1 EKPC wynikającego z wyroków ETPC wydanych w sprawach: Reczkowicz przeciwko Polsce (z dnia 22 lipca2021 r. skarga 43447/19), Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce (z dnia 8 listopada 2021 r., skarga 49868/19) oraz Advance IV KK 417/25 4 Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce (z dnia 3 lutego 2022 r., skarga 1469/20), dlatego dla uniknięcia skutku z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. za konieczne uznał wyłączenie sędziego SN Małgorzaty Bednarek od rozpoznania kasacji w przedmiotowej sprawie (k. 317-323). Jak wynika z treści pieczęci Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Izby Karnej SN zamieszczonej na karcie 551 akt sprawy, na podstawie zarządzenia Prezesa Izby Karnej z dnia 9 lipca 2026 r., przedmiotowy wniosek został zarejestrowany w repertorium "KRI" pod numerem 1270, a następnie przydzielony sędziemu sprawozdawcy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wnioski okazały się niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd Najwyższy nie podziela poglądu, jakoby za nienależytą obsadę sądu (bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) można uznać okoliczności wskazane we wnioskach oraz w uchwale składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I–4110–1/20, powołanej wprost bądź do niej nawiązującej w szeregu judykatach przywoływanych przez obrońców w uzasadnieniach wniosków. Na wstępie należało przypomnieć, że w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego "[] zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U2/20, który w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP ma moc powszechnie obowiązującą, uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I–4110–1/20, nie wiąże formalnie sędziów Sądu Najwyższego, natomiast zawarte w niej myśli mogą być wykorzystywane w praktyce orzeczniczej w granicach normalnych sposobów wykładni prawa" (tak, m. in., postanowienia SN z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. IV KO 86/21 czy 28 lutego 2023 r., sygn. III KK 23/23, 7 grudnia 2023 r., sygn. I KK 162/23; 7 marca 2024 r., sygn. III KK 508/23). W tym zakresie wystarczające jest odesłanie do uzasadnień postanowień Sądu Najwyższego, w których w sposób znacznie szerszy przedstawiono argumentację przemawiającą za tym, że okoliczności, o których traktuje uchwała IV KK 417/25 5 sygn. akt BSA I–4110–1/20 mogą być oceniane jedynie w pryzmacie tzw. względnych powodów odwoławczych, tj. z punktu widzenia regulacji określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k. Innymi słowy potencjalne naruszenie standardu rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd w związku z powołaniem sędziego (w tym sędziego Sądu Najwyższego) przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) w konkretnej sprawie winno i może być rozpatrywane wyłącznie w kategoriach obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia (tzw. względna przyczyna odwoławcza), co zostało szczegółowo uzasadnione m. in. w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt V KK 660/21 czy z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II KK 468/21. Przechodząc zaś obecnie do łącznej oceny wniosków o wyłączenie sędziego SN Małgorzaty Bednarek, złożonych przez obrońców skazanych E. B. i A. B. – adw. K.K. i adw. J.G., z uwagi na podobieństwo ich argumentacji, należy powiedzieć, co następuje: Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Chodzi tutaj o takie układy faktyczne, w których określone zachowanie sędziego (albo określona sytuacja, w której znajduje się dany sędzia) w prowadzonym przez niego postępowaniu bądź też w życiu prywatnym rodzi obiektywnie uzasadnioną wątpliwość do jego bezstronności, bowiem rzutuje na określony stosunek sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w danym postępowaniu (albo nawet ujawnia określony stosunek sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem rozpoznania). Sama konstrukcja językowa art. 41 § 1 k.p.k. i oparcie dyspozycji tego przepisu na kryterium b e z s t r o n n o ś c i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że chodzi tutaj o to, że sędzia winien być neutralny w z g l ę d e m s t r o n (kodeks mówi o bezstronności w d a n e j s p r a w i e). Tym samym jakiekolwiek kwestie ustrojowo-prawne (o których piszą w swych wnioskach obrońcy skazanych), o ile nie wpływają ⎯ jak tego wymaga ustawa ⎯ na stosunek do stron w danej IV KK 417/25 6 sprawie, nie mogą być traktowane jako przesądzające o zmaterializowaniu się stanu faktycznego, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k. W tym sensie ten fragment dyspozycji art. 41 § 1 k.p.k., w którym mowa o bezstronności sędziego "w danej sprawie", ma fundamentalne znaczenie dla wyinterpretowania normy zakodowanej w tym przepisie, bowiem przekonuje w sposób jednoznaczny, że chodzi tutaj o stronniczość s k o n k r e t y z o w a n ą, tj. odnoszącą się do danej sprawy (sprawę wyznaczają: jej przedmiot i strony). Sam źródłosłów i aspekt semantyczny wyrazu "bezstronny" jest zresztą jasny i nie budzi żadnych wątpliwości. Ale gwoli pełnego naświetlenia znaczenia tego wyrażenia ⎯ do dziś przecież używanego przez współczesnych Polaków bez jakichkolwiek poważniejszych korektur semantycznych ⎯ warto odwołać się do pomników rodzimej leksykografii, które brak neutralności utożsamiają z brakiem stronniczości rozumianej jako relacja ze s t r o n a m i, zatem b e z s t r o n n o ś ć (zgodnie z semantyką) odnoszą zawsze do s t r o n, nie zaś do bliżej nieokreślonych okoliczności o abstrakcyjnym charakterze niewiążących się z daną sprawą. Bezstronność to bowiem: "bezparcyalność, nieprzywiązanie do żadnéy strony lub partyi" (Słownik języka polskiego przez Samuela Bogumiła Lindego ułożony, t. I cz. I, A.-F., Warszawa 1807, s. 87) czy "nieprzywiązanie się do żadnej strony lub partji, neutralność, bezparcjalność" (Aleksander Zdanowicz i in., Słownik języka polskiego, Wilno 1861, s. 70). Z kolei bezstronnym jest ten, kto jest "bezparcyalny, bez wiązania się z żadną partyą lub stroną, neutralny, obojętny" (Linde, tamże). Wykładnia art. 41 § 1 k.p.k. prowadzi do wniosku, że dyspozycja tego przepisu ⎯ wbrew temu, co się bez wskazania na jakiekolwiek przekonywające argumenty przyjmuje w niektórych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z: 26 października 2022 r., sygn. V KK 413/20; 1 lutego 2023 r., sygn. V KK 413/20; 17 października 2023 r., sygn. IV KK 279/23; 7 grudnia 2023 r., sygn. IV KK 279/23; 20 lutego 2024 r., sygn. V KK 266/23; 4 kwietnia 2024 r., sygn. V KK 193/23 czy 20 maja 2024 r., sygn. III KK 168/24; niektóre z rozstrzygnięć Sądu Najwyższego poszły aż tak daleko, że w istocie w ogóle w sposób "materialny" nie nawiązywały do okoliczności stypizowanych w art. 41 § 1 k.p.k., np. postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. I KK 385/23, w którym całkowicie instrumentalnie i w oderwaniu od art. 41 § 1 k.p.k. przyjęto, że cyt.: "[j]edyną możliwością usunięcia uzasadnionych wątpliwości natury konwencyjnej i konstytucyjnej, jak również IV KK 417/25 7 zapewnienia stronie postępowania składu Sądu Najwyższego, w którym nie uczestniczy sędzia, wobec którego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka formułowane są rzeczowe, silnie uzasadnione zastrzeżenia odnoszące się do udziału w procedurze nominacyjnej niespełniającej wymogów obiektywizmu i niezależności od władzy wykonawczej i ustawodawczej, było zatem uwzględnienie wniosku i wyłączenie Sędzi[ego] SN Adama Rocha od rozpoznania kasacji"; podobnie zob. postanowienie SN z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. III KK 339/22) upatrujących podstawę wyłączenia sędziów powołanych przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw w konstrukcji "braku instytucjonalnej bezstronności", a zatem na figurze prawnej nieznanej ustawie postępowania karnego ⎯ nie obejmuje tych sytuacji, w których wątpliwości podnoszone przez stronę nie mają charakteru ściśle wiążącego się z istotą sprawy, tj. gdy nie odnoszą się do konkretnych elementów sprawy (tj. zaszłości natury faktycznej, przebiegu procesowego sprawy itp.), stanowiąc jedynie wypadkową krytycznej oceny przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań legislacyjnych czy podzielenia poglądu, że określone rozwiązania normatywne nie dają ⎯ w przekonaniu uczestnika postępowania ⎯ gwarancji bezstronnego rozpoznania sprawy. Należy podzielić wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego trafne zapatrywanie, że w "regulacji z art. 41 § 1 k.p.k. chodzi o okoliczności natury faktycznej, względnie zdarzenia procesowe, które mogłyby uzasadniać wątpliwości co do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy przez konkretnego sędziego. Do okoliczności takich nie należą natomiast rozwiązania legislacyjne dotyczące ustroju sądownictwa" (postanowienie SN z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. II KK 7/23). Trzeba także wskazać na to, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. P 22/19 (Dz.U. poz. 413) art. 41 § 1 k.p.k. w związku z art. 42 § 1 k.p.k. w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 IV KK 417/25 8 pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosku o wyłączenie sędziego opartego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. nie można osnuć na okoliczności nawiązującej do powołania sędziego w trybie, w którym jego kandydatura była opiniowana przez Krajową Radę Sądownictwa powołaną na zasadach określonych w art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Zatem kwestie u s t r o j o w e (n o r m a t y w n e) związane z trybem powoływania sędziów (a mówiąc precyzyjniej: określone unormowania ustawowe regulujące ustrój wymiaru sprawiedliwości w zakresie szeroko rozumianego trybu i zasad powoływania sędziów) nie mogą stanowić podstawy wniosku o wyłączenie sędziego. Wnioski składane na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. mogą bowiem dotyczyć li tylko określonych kwestii f a k t y c z n y c h, nie zaś p r a w n y c h (prawno- ustrojowych). Szerzej zagadnienie to zostało rozwinięte m. in. w postanowieniu SN z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. IV KK 460/19, w którym wyrażono zasługujący na akceptację pogląd, że "prawo i obowiązek orzekania sędziego obejmuje każdą kwestię natury prawnej i z powodu takiej kwestii, która byłaby przedmiotem orzekania, nie sposób skutecznie żądać wyłączenia sędziego. Przeciwne stanowisko prowadzi ad absurdum, gdyż oczywiste jest, że przedmiotem określonego wniosku mogłaby być kwestia ustrojowa dotykająca każdego sędziego, niezależnie od czasu i trybu powołania. W takiej sytuacji [] nie istniałby sąd, który mógłby kwestię tę skutecznie rozważyć i rozstrzygnąć. Z tego względu treścią art. 41 § 1 k.p.k. objęte są jedynie okoliczności natury faktycznej" (analogicznie: postanowienie SN z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. II KK 7/23). Jeśli chodzi o warstwę wniosku obrońcy skazanych E. B. i A. B. – adw. J.G. nawiązującą do art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k., to sprawa, którą miałaby rozpoznać sędzia objęta wnioskiem o wyłączenie nie dotyczy sędziego przydzielonego do jej rozpoznania, lecz sędziów zasiadających w składzie Sądu Apelacyjnego w Katowicach X.Y.i X.Y.1⎯ niewątpliwie nie jest to zatem sprawa dotycząca Sędziego referenta mającego orzekać w przedmiocie kasacji obrońców w sposób b e z p o ś r e d n i, czego dla zmaterializowania się przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji iudex inhabilis określonej w art. 40 § 1 pkt. 1 k.p.k. wymaga ustawa postępowania karnego. W przepisie tym ⎯ który oczywiście podlega wykładni restrykcyjnej, jako że wprowadza wyjątek od orzekania przez sędziego przydzielonego do sprawy w myśl przepisów regulujących tryb i zasady przydziału IV KK 417/25 9 do spraw ⎯ chodzi bowiem nie o jakiekolwiek pośrednie związki ze sprawą (odziaływanie rozstrzygnięcia na sytuację sędziego), lecz o związek mający charakter bezpośredni. Zważywszy na to, że zarzuty autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia dotyczą sędziów sądu powszechnego-sądu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania, że sprawa dotyczy sędziego "bezpośrednio" w myśl art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k. Krótko tylko należy odnieść się też do zasygnalizowanych przez obrońcę skazanych adw. J.G. okoliczności sprzed powołania ww. na urząd sędziego SN (objęcie m. in. urzędu prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w K., stanowiącej jednostkę organizacyjną wyższego stopnia o uprawnieniach nadzorczych względem Prokuratury Okręgowej w K., która prowadziła wówczas postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie), odnoszących się wbrew przekonaniom obrońcy do instytucji przeprowadzenia testu niezawisłości i bezstronności sędziego w trybie art. 29 § 5-25 ustawy o Sądzie Najwyższym, a nie postulowanej we wniosku potrzeby wyłączenia sędziego. W tym miejscu przypomnieć należy, że instytucje procesowe uregulowane ⎯ z jednej strony w ustawie o Sądzie Najwyższym, z drugiej zaś w ustawie postępowania karnego (art. 41 § 1 k.p.k.) ⎯ mają charakter r o z ł ą c z n y. Innym słowy okoliczności ustrojowe, mogą być badane tylko na podstawie ustawy o Sądzie Najwyższym, nie mogą być zaś przedmiotem oceny w ramach wniosku złożonego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. (o czym była zresztą mowa szerzej we wcześniejszej partii uzasadnienia, w której powołano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego). Mając powyższe na uwadze, wobec tego, że wnioski obrońców skazanych E. B. i A. B. – adw. K.K. i adw. J.G. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego w istocie zostały osnute wyłącznie na krytyce ustrojowych rozwiązań prawnych dotyczących trybu powoływania sędziów przyjętych przez ustawodawcę, należało dojść do konkluzji, że nie zasługują one na uwzględnienie. Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. [J.J.] [a.ł]