IV KK 424/24

IV KK 424/24 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy W.P. skazanego za czyny z art. 178b k.k w zw. z art. 4 § 1 k.k. i inne z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II Ka 65/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Augustowie z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt VI K 84/23, p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego W.P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Augustowie z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt VI K 84/23, uznano W.P. za winnego popełnienia czynu z art. 178b k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, środek karny zakazu prowadzenia pojazdów na okres 2 lat, świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy IV KK 424/24 2 Postpenitencjarnej oraz czynu z art. 178a § 4 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio, świadczenie pieniężne w kwocie 12.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczono nadto karę łączną roku pozbawienia wolności, łączny środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio oraz łączne świadczenie pieniężne w wysokości 15.000 zł. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II Ka 65/24, uchylono punkt IX dotyczący łącznego świadczenia pieniężnego, zaś w pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucając: „rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 77 § 9 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku prawo ustrojów sądów powszechnych w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka podstawowych wolności polegające na rozpoznaniu sprawy przez nienależycie obsadzony Sąd, gdyż rozprawa odwoławcza, na której zapadł wyrok rozpoznana została w składzie jednoosobowym, przez sędziego SR w Olecku M.M. delegowanego przez Prezesa Sądu Okręgowego w Suwałkach do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym w Suwałkach II Wydział Karny bez prawa przewodniczenia”. W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Rejonowej w Sejnach wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. IV KK 424/24 3 Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Sformułowany w kasacji zarzut naruszenia art. 439 §1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 77 § 9 Ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku Prawo ustrojów sądów powszechnych w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka podstawowych wolności, okazał się oczywiście bezzasadny. Teza skarżącego o nienależytej obsadzie Sądu odwoławczego w sprawie z uwagi na jej rozpoznanie w składzie jednoosobowym przez sędziego Sądu Rejonowego w Olecku M.M., delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Okręgowym w Suwałkach bez prawa przewodniczenia, nie znajduje uzasadnienia w obecnie obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 46 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2024.334, dalej: usp), obowiązującym od 10 sierpnia 2018 r.: „W składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu. Sędzia sądu niższego nie może być przewodniczącym składu sądu, z wyłączeniem spraw rozpoznawanych w składzie jednego sędziego i dwóch ławników albo w składzie jednego sędziego”. Sędzia delegowany z sądu niższego rzędu, jeśli rozpoznaje sprawę jednoosobowo - tak jak w niniejszej sprawie - jest więc jednocześnie z mocy prawa przewodniczącym składu. Przedmiotowa sprawa była rozpoznawana na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. (sprawę zarejestrowano w Sądzie Okręgowym w dniu 13 lutego 2024 r. i tego samego dnia wylosowano do rozpoznania sprawy sędziego M.M.). Sędzia M.M. dysponował zaś delegacją od Prezesa Sądu Apelacyjnego w Białymstoku na okres roku, począwszy od dnia 1 września 2023 r., do pełnienia obowiązków sędziego. Przepisy, na które powołuje się skarżący, w tym art. 77 § 9 IV KK 424/24 4 usp, nie wymagają określenia w dokumencie delegacji prawa sędziego do przewodniczenia w przypadku orzekania w składzie jednoosobowym albowiem wynika to wprost z przepisu ustawy. Skarżący w wywiedzionej kasacji formułuje argumentację i przywołuje orzeczenia dotyczące poprzedniego stanu prawnego, co nie może mieć przełożenia na kanwę niniejszej sprawy. Kwestia racjonalnego wykorzystania kadr sądownictwa poprzez instytucję delegacji, którą analizuje skarżący, nie ma zaś w istocie żadnego znaczenia w sprawie indywidualnej. Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści reguły z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB] [a.ł]