IV KK 475/16

Sygn. akt IV KK 475/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy T. K. skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt V K (…), oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II AKa (…), obrońca skazanego T. K. zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa w postaci przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie zarzutu odwoławczego, co do zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, na skutek dopuszczenia się dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, to jest sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania, w ten sposób dokonując rażąco wadliwej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, a co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem doprowadziło to do niezasadnego utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji w pozostałym zakresie; 2 2. rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 60 § 3 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, to jest w sposób zawoalowany wprowadzając pozaustawowe ograniczenia możliwości zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego w tym przepisie w postaci ukrywania się sprawcy, a co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem w perspektywie tej błędnej wykładni prawa materialnego dokonano kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Ponosząc te zarzuty obrońca skazanego T. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w K. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Odnośnie zarzutu z pkt. 1 kasacji, to poza sporem jest, że Sąd Apelacyjny w (…) nie przeprowadzał postępowania dowodowego, a zatem nie mógł stosować unormowania z art. 7 k.p.k. Dokonał tylko kontroli zaskarżonego apelacją wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt V K (…), i z tego obowiązku wywiązał się należycie. Jak wymaga tego przepis art. 433 § 2 k.p.k., rozważył, w wystarczającym zakresie wszystkie, wnioski i zarzuty apelacji wniesionej na rzecz T. K.. O zrealizowaniu przez Sąd Apelacyjny w (…) wymogu z art. 433 § 2 k.p.k. dowodzi treść uzasadnienia wyroku zaskarżonego kasacją (por. strony 18 – 22 uzasadnienia). Co do zarzutu z pkt 2 kasacji, to także i ten zarzut jest oczywiście bezzasadny, co przekonywująco wykazano w pisemnej odpowiedzi na kasację. Do tej odpowiedzi Sąd Najwyższy odsyła, nie widząc potrzeby powtarzania w niniejszym uzasadnieniu znanej skazanemu i jego obrońcy trafnej argumentacji z pisemnej odpowiedzi na kasację (por. strony 6 – 9 odpowiedzi na kasację). Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie. 3