IV KK 519/21

Sygn. akt IV KK 519/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący) SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca) SSN Marek Pietruszyński Protokolant Małgorzata Gierczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2021 r., sprawy D.R. skazanego z art. 278 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. VI Zamiejscowy Wydział Karny w P. z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt VI K (…) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T. VI Zamiejscowy Wydział Karny w P.. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego jest zasadna i to w stopniu oczywistym, co pozwala na jej rozpoznanie w trybie art. 535§5 k.p.k. Prokurator Generalny w swej skardze podniósł zarzut: 2 - rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającego na zaniechaniu uwzględnienia i oceny wynikających z materiału dowodowego istotnych okoliczności, dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego, zawartych w znajdującej się w aktach sprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego wskazującej, że D.R., w okresie od 12 lipca 2019 r. do 19 lutego 2020 r. odbywał karę pobawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 15 grudnia 2015r., sygn. akt VIII K (…) za czyn z art. 279§1 k.k., będący przestępstwem umyślnym podobnym do przestępstwa z art. 278§1 k.k.. przypisanego oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem, w wyniku czego doszło do rażącej obrazy przepisu prawa materialnego art. 64§1 k.k., poprzez brak przypisania D.R. popełnienia występku z art. 278§1 k.k. w warunkach recydywy szczególnej jednokrotnej. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w T. VI Zamiejscowy Wydział Karny w P. i przekazanie sprawy wymienionemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Jak wskazano na wstępie, zarzut ten jest w pełni zasadny. Jak wynika z karty karnej skazanego, D.R. w okresie od 12 lipca 2019 r. do 19 lutego 2020r. odbywał karę pobawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt VIII K (…) za czyn z art. 279§1 k.k. (k. 86-86v.). Przestępstwo z art. 278§1 k.k. jest przestępstwem podobnym do przestępstwa umyślnego z art. 279§1 k.k. i popełnione zostało w okresie krótszym niż 5 lat od odbycia przez skazanego ponad 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Przy czym forma odbycia tej kary – dozór elektroniczny, nie zmienia faktu, że skazany odbywał zgodnie z treścią przytoczonego wyroku z dnia 15 grudnia 2015r. karę pozbawienia wolności. Jak też wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 2014r w sprawie III KK 16/14: „zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960 ze zm.) dozór elektroniczny definiowany jest jako system wykonywania prawomocnie orzeczonej 3 bezwzględnej kary pozbawienia wolności, polegający na kontrolowaniu zachowania skazanego przebywającego poza zakładem karnym, przy użyciu aparatury monitorującej. Tym samym odbycie kary w omawianym systemie nie zmienia jej istoty jaką jest pozbawienie wolności o charakterze bezwzględnym”. Niezależnie od zmian ustawowych w obrębie przytoczonego aktu prawnego stanowisko to zachowało swoją aktualność. Słusznie zatem wskazał skarżący, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do przypisania skazanemu odpowiedzialności za popełnienie przypisanego czynu w warunkach z art. 64§1 k.k. Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odnosi się ono bowiem do niezastosowania obligatoryjnej instytucji prawa materialnego jaką jest unormowany w art. 64 k.k. powrót do przestępstwa. Może mieć to zarówno wpływ na wysokość wymierzonej skazanemu kary, jak i rygory jej odbywania. Mając na względzie powyższe, zaskarżony wyrok należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi Rejonowemu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten winien mieć na względzie przedstawione w niniejszym uzasadnieniu zapatrywania. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.