IV KK 636/21

Sygn. akt IV KK 636/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie M. K. skazanego za przestępstwa z art. 62 ust. 2 w zb. z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 grudnia 2021 r., wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 21 grudnia 2020 r., sygn. akt XI K (…), utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt VII Ka (…), p o s t a n o w i ł : wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2020 r., sygn. XI K (…), Sąd Rejonowy w C. uznał oskarżonego M. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art.62 ust. 2 w zb. z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten zaskarżyła obrońca oskarżonego. Sąd Okręgowy w C. wyrokiem z dnia 30 lipca 2021 r, sygn. akt VII Ka (…) – zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od tego wyroku obrońca tego skazanego wniosła kasację w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, z racji podniesionego zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia przez skład 2 nienależycie obsadzony w osobie SSR del. do Sądu Rejonowego M. M., która nie przeszła w pełni prawidłowej procedury nominacyjnej , co doprowadziło do wydania wyroku w składzie nienależycie obsadzonym , gdyż nie spełniał standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP , art. 47 Kart Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności , co skutkuje bezwzględną przyczyną do uchylenia zaskarźonego orzeczenia. Obrońca stwierdziła, że wnosi o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia, gdyż jego wykonanie spowoduje nieodwracalne i niepowetowane skutki dla skazanego, gdyż wymierzona kara jest karą bezwzględną. Skazany nadto świadczy pracę, reguluje na bieżąco zobowiązania alimentacyjne na rzecz swojej córki oraz ma problemy ze swoim stanem zdrowia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis ten nie podaje przesłanek, od realizacji których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że ta instytucja powinna mieć zastosowanie w sytuacjach jednoznacznie wyjątkowych, skoro wprowadza odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, przewidzianej w art. 9 k.k.w. Te zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, tj. wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Nadto potrzeba zastosowania wskazanej w art. 532 k.p.k. instytucji może też zaistnieć wówczas, gdy wystąpi wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, widoczne wręcz prima vista. Samo jej wniesienie nie ma więc ex lege wpływu na wykonanie zaskarżonego nią 3 prawomocnego rozstrzygnięcia. Nie stanowi zatem ani dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania prawomocnych wyroków, ani nie wzrusza prawomocności zaskarżonego orzeczenia. Zauważyć też należy, że powodem wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. nie może być tylko (mniejsza, czy większa) dolegliwość dla skazanego związana z koniecznością odbywania kary. Rację mają komentatorzy, którzy stwierdzają, że „istotą umiejscowienia tej instytucji w postępowaniu kasacyjnym jest to, aby Sąd Najwyższy miał możliwość uruchomienia instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia wtedy, gdy chociażby pobieżna analiza zarzutów kasacji wskazuje, że prawomocne orzeczenie dotknięte jest tak poważnym uchybieniem, iż wykonywanie kary może prowadzić do wyjątkowo dolegliwych lub wręcz nieodwracalnych skutków dla skazanego” (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, 2008, s. 1117-1118; J. Matras, [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod redakcją K. Dudek, wydanie 2, s. 1193) . Dokonując tego rodzaju , tak w istocie limitowanej przedmiotem niniejszego postępowania, oceny (która nie determinuje jeszcze, ani jakkolwiek określa tej ostatecznej, możliwej do przeprowadzenia dopiero po merytorycznym rozpoznaniu przedmiotowej skargi) i czyniąc to w kontekście podniesionych przez skarżącej okoliczności, nie można podzielić jej przekonania o tym, że z tego rodzaju sytuacją, która uzasadniałaby przerwanie wstrzymania wykonania prawomocnego wyroku mamy do czynienia in concreto. Podniesione przez obrońcę okoliczności, stanowiące uzasadnienie przedmiotowego wniosku, wobec swojej doniosłości i bardzo poważnych konsekwencji procesowych, wymagają rzetelnej i szczegółowej oceny, i to nie tylko w kontekście tych przywołanych przez niego okoliczności i uwarunkowań prawnych. To dopiero pozwoli rozważyć, czy rzeczywiście in concreto zaistniały wskazana przez obrońcę bezwzględna przyczyna odwoławcza o których mowa „w przepisie art.439 § 1 pkt 2 k.p.k.” Niewątpliwie zakres i charakter tej oceny przekracza ramy niniejszego postępowania. W oparciu o to co tylko przedstawiał obrońca - nie można tych kluczowych dla oceny samej kasacji okoliczności obecnie interpretować, aż tak jednoznacznie i w oparciu o to nieomal potwierdzić jej słuszność. 4 Mając powyższe na uwadze orzeczono jak wyżej.