IV KK 96/22

Sygn. akt IV KK 96/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 marca 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy S. W. uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art 157 § 2 k.k. oraz M. J., wobec której umorzono postępowanie o czyn z art. 216 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 marca 2021 r, sygn. akt III K (…), p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć oskarżycielkę prywatną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 marca 2021 r. (sygn. akt III K (…)) S. W. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 2 k.k., a postępowanie wobec M. J. za czyn z art. 216 § 1 i art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. zostało umorzone z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu. Wyrok ten został następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 sierpnia 2021 r. (sygn. akt VI Ka (…)).. 2 Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść wyroku przez naruszenie art. 457 § 1 i 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegające na - niedokonaniu przez Sąd II instancji wszechstronnej kontroli odwoławczej z równoczesnym uznaniem, że wszelkie zgromadzone przez Sąd dowody, w szczególności nagranie jak również zeznania świadków nie uzasadniają przypisania winy i sprawstwa oskarżonym działającym we współudziale, a ich ocena przeprowadzona przez Sąd Rejonowy była właściwa, co w konsekwencji doprowadziło do podtrzymania wyroku Sądu pierwszej instancji, poprzez dokonaną przez Sąd Okręgowy dowolną i sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego; - uznaniu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do zmiany tego wyroku i wydanie odmiennego orzeczenia co do sprawstwa oskarżonych wynikających z zarzucanych czynów w prywatnym akcie oskarżenia mimo wykazania, że pierwszoinstancyjna ocena dowodów była wadliwa, iż bez naruszenia gwarancyjnej roli reguły bezpośredniości i dwuinstancyjności możliwe było dokonanie w postępowaniu odwoławczym odmiennych ustaleń faktycznych; - uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał podstawy do przypisania winy oskarżonej M. J. albowiem dokonany czyn z powodu znikomej społecznej szkodliwości polegającej na znieważeniu słownie oskarżycielki poprzez użycie słów wulgarnych i obelżywych oraz pomówienia o postępowanie, które mogło narazić poniżyć ją w opinii publicznej w świetle art. 115 par. 2 k.k. w zw. z art. 1 par. 2 k.k. nie stanowiło obrazy przepisów prawa materialnego w zw. z art. 216 par 1 i 212 par. 1 k.k.” Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. 3 Już pobieżne zapoznanie się z zarzutami kasacji i jej uzasadnieniem pozwala bowiem stwierdzić, że obrońca pod pozorem obrazy prawa procesowego kwestionuje w istocie ustalenia faktyczne. Nie temu celowi służy jednak nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja. Podnoszone w niej zarzuty powinny wskazywać na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące, naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji. Zamiast podnoszenia tego rodzaju uchybień skarżący dosłownie w kilku zdaniach wyraża niezadowolenie z orzeczenia Sądu Okręgowego, który w pełni zaaprobował ustalenia faktyczne Sądu meriti, przekonująco prezentując swoje stanowisko w uzasadnieniu wyroku. Autor kasacji nie wykazał błędów w tym zakresie, stwierdzając niezwykle lakonicznie, że Sąd II instancji nie podołał obowiązkowi rzetelnego rozpoznania apelacji. Tego rodzaju sposób skonstruowania kasacji w żadnym razie nie mógł spowodować jej uwzględnienia. W braku jakiejkolwiek merytorycznej argumentacji, Sąd Najwyższy nie mógł odnieść się do zarzutów postawionych w petitum kasacji. Żądanie uchylenia orzeczenia uniewinniającego lub umarzającego postępowanie wymaga od skarżącego nadzwyczaj wnikliwej argumentacji przekonującej o konieczności prowadzenia postępowania w jakiejś części ponownie i uchylenia korzystnego dla oskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.