IV KK 98/17

Sygn. akt IV KK 98/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 marca 2017 r. sprawy A. K. skazanego z art. 177 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt VII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Kasacja jest oczywiście bezzasadna. W kasacji obrońcy skazanego A. K. podniesiono zarzuty: 1. art 433 § 2 k.p.k. w zw. z art 457 § 3 k.p.k. poprzez brak rozważenia, a tym samym brak rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji obrońcy A. K. od wyroku Sądu I instancji, a w szczególności zawartego w apelacji obrońcy z wyboru skazanego, zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 167 k.p.k. we zw. z art. 201 k.p.k. poprzez zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z uzupełniającej opinii biegłego techniki motoryzacji i rekonstrukcji wypadków; 2. art 366 § 1 k.p.k. w zw. z art 167 k.p.k. w brzmieniu przed dniem 1 lipca 2016 roku poprzez zaniechanie wyjaśnienia w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz Sądem Okręgowym personaliów osoby, która będąc świadkiem inkryminowanego zdarzenia, wezwała na miejsce zdarzenia pogotowie 2 ratunkowe, a w konsekwencji – zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tej osoby w charakterze świadka; 3. art 171 § 3 w zw. z art 167 k.p.k. w brzmieniu przed dniem 1 lipca 2016 roku poprzez zaniechanie przeprowadzenia w toku postępowania dowodu z przesłuchania w charakterze świadka małoletniej pokrzywdzonej A. S.; 4. art 454 § 2 k.p.k. w brzmieniu przed dniem 1 lipca 2016 roku poprzez orzeczenie wobec skazanego surowszej kary pozbawienia wolności przy jednoczesnej zmianie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji; 5. art 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez Sąd Okręgowy w B. , któremu przypisać można charakter rażącego, a polegający na wyprowadzeniu ze zgromadzonych w sprawie dowodów wniosku, wedle którego w momencie bezpośrednio poprzedzającym zaistniały w sprawie wypadek, skazany nie miał w żaden sposób ograniczonej widoczności na przejście drogowe, w tym zwłaszcza za przejściem dla pieszych patrząc w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy skazanego, nie znajdował się żaden pojazd; Odnosząc się do nich należy wskazać: ad. 1) Wbrew poglądowi Autora kasacji nie można przyjąć, aby Sąd Okręgowy w B. nie rozważył wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy z wyboru. Wprawdzie uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w B. nie jest bardzo rozbudowane, ale można w nim znaleźć odniesienie się do zarzutów z obu apelacji. Z treści tego uzasadnienia należy zaś wyprowadzić wniosek, że realia sprawy, zdaniem Sądu Okręgowego w B., nie wymagały przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ekspertyzy wypadków drogowych lub powołanie innego biegłego z tej dziedziny. ad. 2) Nie wykazano w kasacji, aby ewentualne przeprowadzenie, po wcześniejszych ustaleniu personaliów, dowodu z zeznań osoby, która wezwała na miejsce zdarzenia karetkę pogotowia ratunkowego, mogło wpłynąć na ocenę przez Sąd Okręgowy w B. ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w C.. Jak trafnie wywodzi Zastępca Prokuratora Rejonowego w C., w pisemnej odpowiedzi na kasację, nadto brak jest danych które wskazują na to, że osoba 3 wzywająca pogotowie rzeczywiście była świadkiem wypadku, a nie tylko i wyłącznie dostrzegła jego skutki i wezwała pomoc. ad. 3) Także i ten zarzut jest bezzasadny. Sąd Najwyższy podziela w pełni ocenę tego zarzutu zawartą w pisemnej odpowiedzi na kasację i do tego dokumentu w tym fragmencie odsyła. ad. 4) Również i ten zarzut jest oczywiście bezzasadny. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej nie naruszył przepisu art. 454 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2016 r. W realiach przedmiotowej sprawy, nie doszło do zmiany przez Sąd Okręgowy w B., ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 11 lutego 2016 r. Nie jest trafne odwoływanie się w tym zakresie przez Autora kasacji, do wypowiedzi Sądu Najwyższego zawartych w uzasadnieniach wyroków z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt II KKN 398/99 i z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV KK 395/12. Były bowiem one wypowiedziane w innych realiach faktycznych i prawnych. Przypomnieć trzeba, że Sąd Okręgowy w B. wyraźnie stwierdził, iż nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku. ad. 5) Ten zarzut jest w istocie skierowany przeciwko rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego w C., czyli sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy w B. nie przeprowadzał przecież postępowania dowodowego, ale jedynie, przez pryzmat wniesionych środków odwoławczych, dokonał oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji. Przedstawione względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu. l.n