IV KK 99/25

IV KK 99/25 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron w sprawie A. Ż. wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 23 września 2024 r., w sprawie o sygn. akt VI Ka 253/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt III K 1324/23, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanej zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 117 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 450 § 3 k.p.k. i 451 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. - i wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Na uzasadnienie podniesiono, że wstrzymanie jest konieczne „w związku z trudną sytuacją materialną oskarżonej. Jest ona osobą bezrobotną, bez majątku. Skierowanie wyroku do egzekucji spowoduje straty finansowe po jej stronie, których odzyskanie będzie niemożliwe z uwagi na sytuację oskarżonej”. Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji wchodzi w grę wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okoliczności, a to z tego IV KK 99/25 2 względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 k.k.w.). Skoro zatem instytucja z art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, to potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas, gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Trzeba więc zauważyć, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może być uznane za wystarczające do przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie wykonania prawomocnie orzeczonej kary. Nie może ono bowiem automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku. Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.] [a.ł] IV KK 99/25 3