IV KKN 313/97

1 Sygn. akt IV KKN 313/97 P o s t a n o w i e n i e Dnia 28 lutego 2001 r. Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SN Przemysław Kalinowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2001 r. sprawy H. R. oskarżonej z art. 258 kk z 1969 r. Z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T. z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt II K […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 sierpnia 1996 r. sygn. akt II K […] postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazaną H. R. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Na wstępie przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 536 kpk kasację rozpoznaje się w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435,439 i 455 kpk. Ta ostatnia sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, a zatem przedmiotem kontroli kasacyjnej mogą być wyłącznie kwestie wyraźnie zwerbalizowane przez skarżącego. W ocenie Sądu Najwyższego zarzuty kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej okazały całkowicie chybione. Powołując się na naruszenie przepisu art. 406 § 2 d.kpk, które miałoby polegać na braku ustosunkowania się do zarzutów i wniosków zawartych w apelacji oskarżonej, autor kasacji nie wskazał jednak żadnej konkretnej okoliczności, którą miałaby być przedmiotem zwykłego środka odwoławczego i została pominięta przy jego rozpoznawaniu. Tym samym należało uznać, że podniesienie tego zarzutu w kasacji nie zostało poparte żadnymi argumentami pozwalającymi wykazać, że zarzucone uchybienie rzeczywiście miało miejsce. Podobnie, bezzasadne okazało się twierdzenie autora kasacji dotyczące rzekomego pominięcia części materiału dowodowego w postaci zeznań świadków A. R. i A. N.. Miały one dotyczyć złej sytuacji materialnej oskarżonej, co stało bezpośrednią przyczyną sprzedaży urządzenia będącego przedmiotem czynu przypisanego H. R.. Dowód z zeznań w/w świadków został przeprowadzony i okoliczności przedstawione przez nich nie są kwestionowane. Rzecz jednak w tym, że uwzględniając relacje tych świadków, podobnie jak i wyjaśnienia oskarżonej dotyczące tej kwestii, sądy obu instancji nie uznały, aby trudna sytuacja majątkowa znosiła bezprawność zachowania wyczerpującego znamiona opisane w art. 258 kk z 1969 r. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. aw