IV KO 194/25

IV KO 194/25 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie J.B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2026 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2025 r., II AKa 116/24, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 19 grudnia 2024 r., III K 73/24, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie III K 73/24, uznał J.B. za winnego popełnienia czynu: 1. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. IV KO 194/25 2 11 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, 2. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności, 3. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy połączył orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 r. w sprawie II AKa 116/25, zmienił zaskarżone orzeczenie, m.in. w ten sposób, że obniżył skazanemu karę za czyn z pkt 2 do 3 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności, obniżył karę za czyn z pkt 3 do roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz orzekł wobec J.B. karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Pismem datowanym na 2 października 2025 r., skazany J.B. wniósł o wznowienie postępowania albowiem jest niewinny i nie dokonał „napadu” na pokrzywdzonego, a nadto podniósł, że Policja wraz z poszkodowanym i prokuratorem go „wrobili”, a przed Sądem chciałby udowodnić, że zaszła pomyłka. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę wznowienia postępowania (okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, iż został „wrobiony” przez poszkodowanego wraz z Policją i prokuratorem, że nie dokonał napadu na pokrzywdzonego i że nie miał wtedy noża (kwestia ta była podnoszona w apelacji przez obrońcę skazanego). Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k. IV KO 194/25 3 Wskazać należy, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. W osobistym wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. W szczególności skazany nie powołuje się na żadne nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k. – wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia. [WB] [r.g.]