IV KO 21/20

Sygn. akt IV KO 21/20 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie A. W. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 22 kwietnia 2020 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt IV K (…) na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., p o s t a n o w i ł : odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE A.W. pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. złożył wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]. z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt IV K (…). Zarządzeniem sędziego Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2020 r. skazany został wezwany do udzielenia w terminie 7 dni informacji, jakie to okoliczności mają stanowić podstawę 2 wniosku o wznowienie postępowania, pod rygorem jego skierowania na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k. W dniu 16 kwietnia 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła korespondencja z odpowiedzią A. W., w której jako okoliczności wskazujące na podstawy wznowienia postępowania wskazał, że w postępowaniu, którego wniosek dotyczy nie wyznaczono mu adwokata z urzędu, brak było opinii biegłego co do jego stanu zdrowia i możliwości udziału w postępowaniu. Skazany poruszył także zagadnienia dotyczące połączenia wymierzonych mu kar, w kontekście nowelizacji Kodeksu karnego, która weszła w życie 1 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania jest bezzasadny w oczywistym stopniu i z tego względu podlegał oddaleniu w trybie art. 545 § 3 k.p.k., co czyniło bezprzedmiotową kwestię wyznaczenia wnioskodawcy obrońcę z urzędu. Zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k., postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 2) po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że: a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze, b) skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary, c) sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne, błędnie przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Postępowanie wznawia się także, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie albo, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 540 § 2 i 3 k.p.k.). 3 Argumentacja przedstawiona przez A. W. nie przystaje do żadnej z ww. podstaw wznowienia postępowania, ani tym bardziej do podstaw, wskazanych w art. 540a i art. 540b k.p.k. Akcentuje się w niej bowiem naruszenie prawa materialnego i obrazę prawa procesowego, co mogłoby stanowić podstawę innego nadzwyczajnego środka zaskarżenie – kasacji, jeżeli miałoby oczywisty oraz rażący charakter i mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Dodać ponadto należy, że sprawa, której dotyczy wniosek skazanego o wznowienie postępowania, była już badana przez Sąd Najwyższy z kontekście podstaw do wznowienia postępowania z urzędu i nie stwierdzono wówczas przesłanek do wzruszenia wydanych wobec skazanego wyroków na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV KO 131/19). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.