IV KO 23/22

Sygn. akt IV KO 23/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński (przewodniczący) SSN Zbigniew Puszkarski SSN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca) w sprawie R. S. skazanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 czerwca 2022 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt II AKa (…), wyroku Sądu Okręgowego w Ł. utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…), 1. oddala wniosek, 2. obciąża skazanego R. S. kosztami sądowymi postępowania o wznowienie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II K (…), uznał R. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz orzekł środki karne w postaci zakazu bezpośredniego kontaktowania się z pokrzywdzoną C. I. T. oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 5 lat. 2 Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt II AKa (…), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W dniu 22 lutego 2022 r. obrońca skazanego złożyła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. i art. 542 § 1 k.p.k., wnosząc o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że ujawniły się nowe dowody w postaci oświadczeń pokrzywdzonej C. I. T. z dnia 3 maja 2020 r. oraz z dnia 7 sierpnia 2020 r., z których wynika, że składając zeznania w postępowaniu przeciwko R. S. kłamała i z tego powodu wycofuje wszelkie oskarżenia kierowane pod jego adresem. Prokurator Prokuratury Krajowej w pisemnym stanowisku z dnia 13 kwietnia 2022 r. wniósł o oddalenie wniosku o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek o wznowienie postępowania nie jest zasadny. Obrońca skazanego S. nie wykazała w nim istnienia nowych faktów i dowodów, w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., które w sposób wiarygodny podważałyby przyjęte w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, a więc to, że R. S. dopuścił się przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Obrońca wskazała, jako na „nowe dowody” kolejne oświadczenia pokrzywdzonej C. I. T. sporządzone dnia 3 maja 2020 r. i dnia 7 sierpnia 2020 r., z których wynika, że składając zeznania w postępowaniu przeciwko R. S. kłamała i z tego powodu wycofuje wszelkie oskarżenia kierowane pod jego adresem. Rzecz jednak w tym, że już we wniosku wcześniejszym (z dnia 10 października 2019 r.), ówczesny obrońca skazanego powoływał się na oświadczenie pokrzywdzonej, o bardzo zbliżonej treści, sporządzone w dniu 24 maja 2019 r. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 29 października 2019r., sygn. akt I KO 8/19, oddalił ww. wniosek, zasadnie wskazując, że : „ Za taki „nowy dowód”, nie sposób bowiem uznać oświadczenia pokrzywdzonej C. I. T. z dnia 24 maja 2019 r., będącego w istocie deklaracją odwołania złożonych w sprawie zeznań, bowiem stanowisko w nim wyrażone pokrzywdzona prezentowała już w trakcie 3 postępowania sądowego, co wprost wynika z jej oświadczeń: z dnia 11 października 2018 r. (k. 658), 18 października 2018 r. (k. 665) i 25 lutego 2019 r. (k. 722). Znane było ono zatem sądom orzekającym przed dniem wydania wyroków, tj. przed 29 listopada 2018 r. (data wyrokowania przez Sąd I instancji) i przed 29 marca 2019 r. (data wyrokowania przez Sąd II instancji), co sprawia, że okoliczności … nie noszą cechy nowości.” Jak już zostało to zasygnalizowane, oświadczenia pokrzywdzonej C. I. T. sporządzone dnia 3 maja 2020 r. i dnia 7 sierpnia 2020 r. nie zawierają treści istotnie odmiennej od treści tego złożonego w dniu 24 maja 2019 r., w szczególności zaś mogących wskazywać na zaistnienie okoliczności nowych, nieznanych Sądom orzekającym a wskazujących z dużym prawdopodobieństwem, że oskarżony nie popełnił przypisanego mu przestępstwa. Obrońca skazanego w uzasadnieniu swego wniosku nie wskazuje też na okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennej, niż wyrażona już przez Sąd Najwyższy, oceny znaczenia procesowego tych kolejnych oświadczeń. W szczególności do takich nie należą te podnoszone w uzasadnieniu wniosku, (skądinąd znane Sądom orzekającym w sprawie) jak zeznania Z. S. czy być może naganne zachowania pokrzywdzonej jakich dopuszczała się w wieku 16 lat. Podkreślić więc należy, za Sądem Najwyższym (por. postanowienie z dnia 29 października 2019r., sygn. akt I KO 8/19), że zeznania pokrzywdzonej, rzeczywiście stanowiące główny dowód obciążający skazanego S. „znalazły potwierdzenie m.in. w zeznaniach: psychologa-terapeuty M. R., J. i Z. D., którzy pełnili funkcję rodziny zastępczej dla pokrzywdzonej, babki Z. S., dokumentacji ze Szpitala w J. sporządzonej przez psychologa i terapeutę zajęciową M. W. oraz lekarza psychiatrę P. R. B., czy opinii biegłej psycholog W. G.” i dlatego stanowiły wiarygodną podstawę ustaleń pozwalających na przypisanie jemu przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie, przy czym o kosztach sądowych postępowania wznowieniowego na podstawie art. 639 k.p.k. 4