IV KO 26/13

Sygn. akt IV KO 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący) SSN Jacek Sobczak SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie rozpoznania zażalenia pokrzywdzonej Spółki z o.o. S. w P. na postanowienie Prokuratury Okręgowej w T. z dnia 29 czerwca 2012 r. o umorzeniu śledztwa, po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia 27 marca 2013 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. Prokuratura Okręgowa w T. umorzyła śledztwo w sprawie dotyczącej przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków oraz przyjęcia korzyści majątkowej przez niektórych sędziów Sądu Apelacyjnego […] tj. o przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. oraz art. 228 § 3 k.k. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik pokrzywdzonej Spółki z o.o. S. Zostało ono przesłane do rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu w R. Sąd ten postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie zażalenia do 2 rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż sprawa dotyczy sędziów Sądu Apelacyjnego w […] niejako nadrzędnego nad Sądem właściwym do rozpoznania zażalenia. Ponadto w zażaleniu został sformułowany wniosek o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu, gdyż wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości. Opisana sytuacja zdaniem Sądu wnioskującego może budzić wątpliwości pokrzywdzonego oraz w opinii społecznej, co do obiektywnego rozpoznania zażalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, ze przepis art. 37 k.p.k. określa wyjątek od zasady orzekania przez sąd miejscowo właściwy miedzy innymi w sytuacji występowania okoliczności, które mogą stwarzać przekonanie społeczne (także mylne) o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lipca 1995 r., OSNKW 1995 r., nr. 9-10, poz. 68). Przedstawiona sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż czyny będące przedmiotem śledztwa dotyczą sędziów Sądu Apelacyjnego [….], posiadających liczne kontakty służbowe i towarzyskie z sędziami Sądu właściwego do rozpoznania zażalenia. Może to budzić wątpliwości pokrzywdzonego, co do bezstronności Sądu Rejonowego w R. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.