IV KO 63/24

IV KO 63/24 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie D. J. skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 stycznia 2025 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 529/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 98/20, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 532 § 1 a contrario k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j.: Dz. U. z 2024 e., poz. 1564), p o s t a n o w i ł: 1. nie uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia; 2. zwolnić skazanego D. J. od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. A. W. (Kancelaria Adwokacka w W.) kwotę 1771,20 zł (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden złotych dwadzieścia groszy) w tym 23% VAT, za sporządzenie i podpisanie wniosku o wznowienie postępowania. IV KO 63/24 2 UZASADNIENIE W dniu 3 grudnia 2024 r. wyznaczona dla skazanego D. J. obrońca z urzędu adw. A. W. złożyła w Sądzie Najwyższym wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wyżej wymienionego zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt II AKa 529/22, w którym to piśmie procesowym zamieszczone zostały też wnioski: o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Katowicach, o zwolnienie skazanego od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania oraz o zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia zaskarżonego wnioskiem o wznowienie postępowania nie jest zasadny. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. jest dopuszczalne jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie takiego orzeczenia pociągnęłoby za sobą dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Co więcej, wniosek powinien zawierać dodatkową argumentację, wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej (lub we wniosku o wznowienie postępowania – art. 545 § 1 k.p.k.) zarzutów (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 października 2004 r., V KK 282/04; z dnia 25 stycznia 2006 r., V KK 476/05). Zawarty w tej sprawie wniosek obrońcy zadość warunkom tym nie czyni, zaś jego autorka, poza zgłoszeniem samego żądania i subiektywnym przekonaniem co do skuteczności wniosku o wznowienie postępowania nie pokusiła się o jakiekolwiek jego merytoryczne uzasadnienie. Nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności złożonego wniosku o wznowienie postępowania, należy zauważyć, że w sprawie tej nie zostały przez autorkę wniosku przedstawione żadne tego rodzaju istotne względy, które już na tym etapie postępowania wskazywałyby na ewentualną merytoryczną nietrafność objętego nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia IV KO 63/24 3 orzeczenia, a tym samym uprawdopodobniały jego skuteczność, zaś z drugiej świadczyłyby o nieodwracalności skutków w razie wykonywania wobec skazanego kary. W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia (art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 532 § 1 a contrario k.p.k.). Zasadny jest natomiast wniosek o zwolnienie skazanego od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania co znajduje swoją podstawę w stosowanym odpowiednio [art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 123) – art. 624 § 1 k.p.k. Uiszczenie tej opłaty, jak wynika z informacji Aresztu Śledczego w C. (k. 18), z uwagi na stan majątkowy skazanego, brak dochodów oraz zajęcia komornicze, byłoby dla D. J. zbyt uciążliwe, a zasadniczo niemożliwe. Na uwzględnienie zasługiwał też wniosek obrońcy z urzędu o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej związanej ze sporządzeniem i podpisaniem wniosku o wznowienie postępowania, z uwzględnieniem wskazanej przez adw. A. W. kwoty. Wprawdzie kwestia kosztów dojazdu obrońcy na widzenie ze skazanym do Aresztu Śledczego w C. powinna być oparta na osobnej niż opłata podstawie prawnej [§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielone przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763)] i udokumentowana, nie ulega wszelako wątpliwości, że osobiste konsultacje obrońcy ze skazanym były wskazane, a nawet konieczne i nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia obrońcy, że faktycznie się odbyły, to zaś powoduje, iż dochodzoną kwotę trudno uznać za wygórowaną, przy uwzględnieniu nakładu pracy adwokat (§ 4 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe oraz treść § 2 pkt 1 i § 17 ust. 4 pkt 1, a także § 4 ust. 3 tego rozporządzenia zasądzono opłatę w podwójnej wysokości, powiększonej o kwotę podatku od towarów i usług. Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie. IV KO 63/24 4 [J.J.] [a.ł]