IV KO 72/19

Sygn. akt IV KO 72/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Kala SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie J. J. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 września 2019 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 września 2018 r., sygn. II AKa (…), zmieniającego wyrok Sąd Okręgowy w G. z dnia 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt V K (…) postanawia: 1. oddalić wniosek; 2. kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego obciążyć J. J.; 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. S. , Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i 80/100) w tym 23% VAT tytułem udzielonej skazanemu z urzędu pomocy prawnej w postępowaniu wznowieniowym. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. Wydział Zamiejscowy w R. z dnia 30 kwietnia 29018 r., sygn. akt V K (…), zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II AKa (…), J. J. został skazany za popełnienie czterech przestępstw, w tym z art. 252 § 1 k.k., za które wymierzono 2 karę 3 lat pozbawienia wolności oraz orzeczono karę łączna w tym samym wymiarze. Od orzeczenia Sądu odwoławczego została wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja, która postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV KK 136/19, została oddalona jako oczywiście bezzasadna. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w (…) złożyła obrońca z urzędu skazanego J. J. powołując się na art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. w zw. z art. 542 § 1 k.p.k., nie wskazując jednak w części wstępnej wniosku jakie, po wydaniu orzeczenia, ujawniły się nowe fakty i dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu. Obrońca złożyła natomiast wnioski o przeprowadzenie dowodu z nagrania rozmowy skazanego z K. G. z nocy 26 na 27 czerwca 2017 r. wraz z transkrypcją na okoliczność wystąpienia u skazanego w dniu zdarzenia stanu silnego wzburzenia wywołanego postępowaniem jego byłej konkubiny oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów na okoliczność, czy w związku z tym stanem nie zachodziły przesłanki z art. 31 § 1 k.k. Wskazując na te okoliczności, obrońca wniosła o uchylenie wyroków sądów obu instancji i o umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.p.k., ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Obrońca J. J. dodatkowo w piśmie uzupełniającym z dnia 27 sierpnia 2019 r. (k.33) odwołała się do wystąpienia u skazanego w dniu zdarzenia stanu silnego wzburzenia oraz psychozy, w związku z wystąpieniem której podano mu lek psychotropowy o nazwie „D.”, a co wynika z Karty Medycznych Czynności Ratunkowych z dnia 27 czerwca 2017 r., której odpis obrońca dołączyła do akt. W pisemnej odpowiedzi na wniosek prokurator Prokuratury Krajowej wniosła o jego oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o wznowienie postępowania nie jest zasadny. Analiza akt sprawy nie potwierdziła wystąpienia powoływanej we wniosku podstawy wznowienia z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. W sprawie nie ujawniono żadnych nowych, nieznanych uprzednio orzekającym sądom okoliczności, 3 które wskazywałyby, że J. J. nie popełnił przypisanych mu czynów z uwagi na zakłócenie czynności psychicznych, które uniemożliwiłyby mu rozpoznanie znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem. Zauważyć należy, że stan zdrowia psychicznego J. J. w przedmiotowej sprawie podległ gruntownemu sprawdzeniu i ocenie. Biegli, po przeprowadzeniu badania psychologicznego i psychiatrycznego, a także na podstawie akt sprawy, dokumentacji medycznej (szczegółowo wymienionej na str. 2 opinii) dotyczącej tego skazanego wydali opinię, zgodnie z którą J. J. w dniu inkryminowanego zdarzenia miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem – warunki z art. 31 § 1 i 2 k.k. w stosunku do niego nie zachodziły (k. 422-426, t. III). Według biegłych skazany był pod wpływem dopalaczy i miał pełną świadomość ich wpływu na jego zachowanie. Biegli nie zmienili wniosków opinii, po przesłuchaniu na rozprawie nagrania z interwencji, jak również mieli pełną wiedzę na temat podanych skazanemu środków uspakajających (k. 868-869 uzasadnienia SO). Z opinii toksykologicznej wynikało, że „D.” jest środkiem psychotropowym o działaniu m. in. uspokajającym i ten środek został zdiagnozowany we krwi skazanego (k. 521-527, t. III). Nadto, co istotne przy tych rozważaniach, Sąd Okręgowy bardzo szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu do kwestii stanu psychicznego J. J. w dniu zdarzenia. Zawarte na str. 6 i n. uzasadnienia wywody są przekonujące i zgodne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Przedstawiane przez obrońcę we wniosku o wznowienie argumenty, nie tylko nie stanowią żadnego novum w tej sprawie, ale zostały już gruntownie zbadane i ocenione przez orzekające w sprawie sądy. Treść nagrania i transkrypcja nagrania rozmowy J. J. z K. G. (k. 26), nie stanowi także okoliczności, dla której należałoby wznowić postępowanie w odniesieniu do skazanego. Treść tej rozmowy oraz sposób jej prowadzenia nie wskazują, aby mogła ona wywołać u skazanego stan silnego wzburzenia. W sprawie zostało jednoznacznie ustalone, niepodważonymi jak dotąd dowodami, że zachowanie skazanego w dniu zdarzenia zostało spowodowane dopalaczami, które wcześniej przyjął. 4 W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że podane we wniosku fakty i dowody nie spełniają warunków określonych art. 540 § 1 pkt 2 a k.p.k. brak było podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy skazanego J. J. o wznowienie postępowania. Wniosek obrońcy skazanego o zasądzenie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ww. z urzędu zasługuje na uwzględnienie. Znajdując swe oparcie w § 17 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz. U z 2019 poz. 18). Na podstawie art. 639 k.p.k. orzeczono o obciążeniu skazanego kosztami za postępowanie wznowieniowe. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. l.n