IV KS 12/22

Sygn. akt IV KS 12/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie M. B. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 czerwca 2022 r., skargi Prokuratora Rejonowego w C. na wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt VII Ka (…), uchylający wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 września 2021 r., sygn. akt IV K (…), i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę; 2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego. UZASADNIENIE M. B. oskarżony został oskarżony o to, że w dniu 2 listopada 2020 r. w nieustalonym miejscu ze skutkiem w C., z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z zawartej transakcji, za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego na portalu F. oraz sklepu M., a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 365 złotych na rachunek bankowy banku M. o numerze (…) nie wywiązał się z przyjętych zobowiązań i pomimo zapewnień nie wysłał oferowanej konsoli do 2 gry P. (…) dla kupującego, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem A. Z. to jest o czyn z art. 286 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 16.09.2021 r., sygn. IV K (…) Sąd Rejonowy w C. uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został zaskarżony przez prokuratora, który w apelacji podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. B. w stosunku do stopnia jego zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu. Sąd Okręgowy w C. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt. VII Ka (…), uchylił wyrok Sądu Rejonowego w C. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skargę na wyrok Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Rejonowy w C. i zarzucił naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. polegające na niezasadnym uchyleniu przez Sąd Okręgowy w C. wyroku Sądu Rejonowego w C. i przekazaniu w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi a quo - w sytuacji, gdy nie było konieczne przeprowadzenie w tym zakresie na nowo przewodu sądowego w całości. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w C. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Jak wynika z treści art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k., uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Sąd Najwyższy, prowadząc kontrolę skargową, ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k. albo konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Dlatego też słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, że aby Sąd Najwyższy mógł ustosunkować się do podniesionych 3 w skardze zarzutów, uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno być tak sformułowane, iżby wynikało z niego jednoznacznie, która z przesłanek była podstawą uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II KS 3/17, baza orzeczeń Supremus). Analiza pisemnych motywów orzeczenia Sądu odwoławczego pozwoliła poczynić ustalenia stojące w zdecydowanej opozycji do stanowiska zawartego w skardze oskarżyciela publicznego. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie wydanie wyroku kasatoryjnego nastąpiło z przyczyn określonych w art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. z wyraźnym wskazaniem, że zachodziła konieczność przeprowadzenia na nowo w całości przewodu sądowego (s. 5 - 6 uzasadnienia SO). Powyższe stwierdzenie przesądzało w zasadzie o tym, że orzeczenie Sądu odwoławczego nie zapadło bezpodstawnie. Wobec tego, że procedowanie Sądu Okręgowego w C. w zakresie, w którym wykazał, że braki w materiale dowodowym były na tyle istotne, iż ich sanowanie nie mieściło się w kompetencji Sądu ad quem, wzbudziło zastrzeżenia oskarżyciela publicznego, trzeba przypomnieć, że uznaniu zasadności podniesionego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie musi towarzyszyć prowadzenie własnego postępowania dowodowego ani też dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wymagany od sądu pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że orzeczenie Sądu odwoławczego znajdowało podstawy w art. 437 § 2 in fine k.p.k., i stwierdzając poprawność zastosowania przez Sąd Okręgowy tego przepisu, należało skargę oskarżyciela publicznego oddalić (art. 539e § 2 k.p.k.). Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania skargowego.