IV KZ 35/22

Sygn. akt IV KZ 35/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie E. J. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lutego 2023 r., zażalenia skazanej na zarządzenie sędziego Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 20 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt V Ka 107/22 o odmowie przyjęcia wniosku skazanej o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 7 września 2022 r. sygn. akt V Ka 107/22, p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Prezesowi Sądu Okręgowego w Sosnowcu. UZASADNIENIE Pismem z 9 września 2022 roku (k. 1139) skazana wniosła o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu z 7 września 2022 r. w sprawie o sygn. akt V Ka 107/22. Ponieważ wniosek ten nie wskazywał, czy dotyczy całości wyroku, czy jego części i jakiej, na podstawie art. 120 § 1 k.p.k. wezwano E. J. do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego wniosku poprzez sprecyzowanie czy dotyczy on całości wyroku, czy też jego części albo samego rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła E. J., wskazując, że brak 2 podpisu na uzupełniającym piśmie stanowi zwyczajną omyłkę pisarską. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne. Wymóg podpisania pisma w postępowaniu ma na celu weryfikację tego, czy w istocie pochodzi ono od konkretnej osoby. Ma to jednak praktyczne znaczenie dla gwarancji procesowych jedynie w przypadku pism, które prokurują czynności mogące wpłynąć negatywnie na sytuację podsądnego (np. obciążają go kosztami lub przedłużają bieg terminów na jego niekorzyść). W sprawie niniejszej sytuacja ta nie występuje. Niezależnie od tego pozytywna weryfikacja osoby uprawnionej do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia nastąpiła na podstawie pierwotnego wniosku, który został sygnowany podpisem skazanej. Tożsamość osoby, od której pochodził wniosek nie budził żadnej wątpliwości, o czym świadczy fakt wystosowania stosownego wezwania do uzupełnienia braku formalnego w trybie art. 120 k.p.k. Już samo żądanie uzupełnienia wniosku o niezbędne konstytutywne jego elementy od osoby nie będącej podmiotem profesjonalnym należy ocenić jako przejaw nadmiernego formalizmu, albowiem w świetle art. 118 § 1 k.p.k. nie budziło wątpliwości jaka była intencja wnioskodawcy. Należało przyjąć, stosownie do interesu prawnego skazanej, iż wniosek ten obejmuje uzasadnienie całości orzeczenia. Natomiast odmowę przyjęcia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, z tego powodu, iż przesłane do sądu tożsame pismo o uzupełnionej treści, ale bez własnoręcznego podpisu, to w realiach tej sprawy już nie tylko nieadekwatny formalizm, ale ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu. Taki formalizm nie służy interesom stron ani wymiarowi sprawiedliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2022 r., sygn. II KZ 19/22). W tym stanie rzeczy należało uwzględnić zażalenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. 3