IV KZ 38/20

Sygn. akt IV KZ 38/20 POSTANOWIENIE Dnia 1 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie M. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 1 grudnia 2020r. zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie upoważnionego Sędziego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2020 r. o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie: art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2020r. upoważniony Sędzia Sądu Apelacyjnego w (...) odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego osobiście przez skazanego M. B. a dotyczącego sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 30 października 2017r., sygn. akt II K (…), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lutego 2018r., sygn. akt XXIII Ka (…), z uwagi na fakt, iż skazany nie uzupełnił braku formalnego wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata. Zażalenie na to zarządzenie wniósł wnioskodawca. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie wnioskodawcy nie jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 545§2 k.p.k., jeżeli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego albo 2 Rzecznika Praw Obywatelskich, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawcy wyznaczono pełnomocnika z urzędu dla potrzeb postępowania wznowieniowego do sprawy o sygn. akt II K (…) (XXIII Ka (…)). Po analizie sprawy wyznaczony pełnomocnik złożył do akt sprawy opinię, w której poinformował Sąd, że nie stwierdził podstaw do złożenia stosownego wniosku. Wówczas skazany został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego wniosku, poprzez jego sporządzenie przez obrońcę ustanowionego z wyboru, pod rygorem odmowy przyjęcia jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania. Wobec faktu, że skazany M. B. nie usunął wskazanego braku formalnego w wyznaczonym terminie, prawidłowo, na podstawie art. 545§1 k.p.k. w zw. z art. 530§2 k.p.k. i art. 120§2 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku sporządzonego przez niego osobiście. W zażaleniu na to zarządzenie skarżący przyznał, że nie uzupełnił braku formalnego w zakreślonym terminie i wskazał, że nie posiada środków na wyznaczenie pełnomocnika z wyboru. Skazany ponownie odniósł się także do problematyki związanej z wydanymi w jego sprawach wyrokami, przyznając jednocześnie, że dopuścił się czynu stanowiącego przedmiot sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w B. o sygn. akt II K (…). Podnieść zatem należy, że skazany, z uwagi na swoją sytuację finansową, korzystał w przedmiotowej sprawie z wyznaczonego obrońcy z urzędu, który, będąc całkowicie niezależny w kształtowaniu swego stanowiska procesowego od sądu, w sporządzonej opinii prawnej o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dał wyraz swoim poglądom. Sam fakt niezgodności stanowisk prezentowanych w sprawie przez skazanego i jego pełnomocnika, nie może stanowić podstawy do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu. Sąd nie ma w tym zakresie uprawnień do kontrolowania stanowiska adwokata, tak jak w każdym innym przypadku świadczenia obrony oskarżonym. Zaistniała sytuacja nie rodzi też po stronie wnioskodawcy uprawnienia do ubiegania się o wyznaczenie mu kolejnego obrońcy z urzędu. 3 Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane w zgodzie z obowiązującymi przepisami, a zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.