IV KZ 41/16

Sygn. akt IV KZ 41/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie A. W. skazanego z art. 224§2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 września 2016r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2016r. o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 czerwca 2016r. w sprawie IV Ka (…) na podstawie art. 437§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Wyrok w sprawie IV Ka (…) został wydany przez Sąd Okręgowy w K. w dniu 22 czerwca 2016r. Na rozprawie tej byli obecni zarówno A. W. – doprowadzony z AŚ w K., jak i jego obrońca. Po ogłoszeniu wyroku, jak wynika z protokołu rozprawy, skazany został pouczony o sposobie, terminie i warunkach wniesienia kasacji. A więc również o terminie do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Zgodnie z dyspozycją art. 457§2 k.p.k. w zw. z art. 422§1 k.p.k. w sprawie, w której Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy uzasadnienie sporządza się na wniosek strony, a termin do złożenia takiego wniosku wynosi 7 dni. W tej sytuacji, w niniejszej sprawie, ostatnim dniem tego terminu, był 29 czerwca 2016r. 2 Skazany wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył do nadania w zakładzie karnym, w którym przebywał w dniu 30 czerwca 2016r. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu, że wniosek złożono po upływie ustawowego terminu zawitego. Nie można zgodzić się też ze skarżącym, ze do uchybienia terminowi mogło dojść w wyniku błędu administracji zakładu karnego, skoro na swym wniosku skazany również umieścił datę „30.06.2016r.”. Zgodnie z dyspozycją art. 457§2 k.p.k. w zw. z art. 422§3 k.p.k. odmawia się przyjęcia wniosku złożonego po terminie. Zaskarżone zarządzenie zostało zatem wydane w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Powyższe powoduje, że zażalenie skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na wstępie.