IV KZ 47/16

Sygn. akt IV KZ 47/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie S. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 września 2016 r., zażalenia oskarżyciela prywatnego K. na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego - Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (…), odmawiające przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt IX Ka (…), postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia osobistej kasacji wniesionej przez oskarżyciela prywatnego K. O., jako niespełniającej formalnego wymagania określonego w art. 526 § 2 k.p.k. Oskarżyciel prywatny wniósł zażalenie, które było oczywiście bezzasadne. Stosownie do treści powyższego przepisu, jeżeli kasacja nie pochodzi od wymienionych w nim podmiotów, powinna zostać sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Oczywistym jest zatem, że osobiste pismo oskarżyciela, uznane przez Przewodniczącego IX Wydziału Karnego – Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. za kasację, nie czyniło zadość temu ustawowemu rygorowi. Stanowiło to brak formalny, który uniemożliwiał nadanie pismu dalszego procesowego biegu. Oskarżyciel prywatny 2 został wezwany do uzupełnienia tego braku (k. 131), czego nie zrealizował. Było to zatem podstawą – wobec zmaterializowania się przesłanki z art. 120 § 2 zd. 2 k.p.k. – do odmowy przyjęcia kasacji w trybie art. 530 § 2 k.p.k., co też zasadnie, w świetle powyższych okoliczności, uczyniono. Przypomnieć również należało, że K. O. w postępowaniu okołokasacyjnym korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu (k. 106). Jego pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządził i przedstawił opinię, w której nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji (k. 114-119). Oskarżyciel został o powyższym poinformowany, jak również o tym, że jeżeli wyraża w dalszym ciągu wolę wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może to uczynić w 30 dniowym terminie liczonym od daty doręczenia pouczenia. W terminie tym jednak, jak wskazano powyżej, w sposób przewidziany przepisami procedury karnej kasacja wniesiona nie została. Nie podważał trafności zaskarżonego zarządzenia fakt, że pomoc prawna, której zasięgnął skarżący z własnej inicjatywy, chcąc zrealizować wezwanie Sądu, została mu udzielona w sposób niezgodny z jego oczekiwaniami – spotkał się z odmową sporządzenia i podpisania żądanego pisma procesowego. Adwokat w zakresie świadczonej pomocy prawnej działa w sposób samodzielny i niezależny, co oznacza między innymi również to, że stanowisko osoby zwracającej się o taką pomoc nie jest dla niego wiążące. Zasadności odmowy przyjęcia kasacji w żadnej mierze nie mogła podważyć ta część zażalenia, w której skarżący relacjonował zachowanie względem niego skazanego S. K. Kwestie dotyczące materii odpowiedzialności karnej w sposób oczywisty wykraczały poza zakres dopuszczalnej w postępowaniu zażaleniowym kognicji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w dyspozytywnej części postanowienia.