IV KZ 48/24

IV KZ 48/24 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie R. W. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 stycznia 2025 r. zażalenia R.W. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 17 września 2024 r. (sygn. akt VII Ka 383/24) o odmowie przyjęcia skargi określonej w art. 539b § 1 k.p.k., p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zastępca Przewodniczącego VII Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Olsztynie zarządzeniem z dnia 17 września 2024 r. (sygn. akt VII Ka 383/24) odmówił przyjęcia skargi R. W., ponieważ została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 539b § 1 k.p.k., skargę na wyrok sądu odwoławczego wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. Wyrok z uzasadnieniem został doręczony R. W. w dniu 5 lipca 2024 r., poprzez skuteczne doręczenie zastępcze (dwukrotne awizowanie), a skarga została wniesiona dopiero 27 sierpnia 2024 r. Przekroczenie tego terminu zawitego, uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie skargi i stanowiło podstawę do jej odrzucenia, niezależnie od ewentualnych innych jej braków. Na to zarządzenie zażalenie wniósł R. W. argumentując, że co prawda to on złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, ale samą IV KZ 48/24 2 skargę powinien złożyć obrońca z urzędu. Wobec tego naruszono jego prawo do obrony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że Sąd odwoławczy prawidłowo obliczył biegnące w sprawie terminy zawite i uzasadnił, że skarga została wniesiona po terminie. Argumentacja skarżącego jest o tyle niezrozumiała, że nie jego obrońca, a on samodzielnie wniósł skargę. Twierdzenie w zażaleniu, że wszystkie czynności w sprawie powinien podejmować jego obrońca z urzędu jest nieuzasadnione. W żadnym fragmencie swojego pisma żalący nie przedstawia jakichkolwiek informacji, że ów obrońca samodzielnie złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku i miał dyspozycję oskarżonego do następczego złożenia skargi. Nie jest jasne, jak żalący wyobraża sobie swoją procesową sytuację, gdyż jak się wydaje zakłada, że jego wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem winien obligować Sąd do podejmowania działań w zakresie np. wyznaczenia mu obrońcy na potrzeby złożenia skargi. Wobec braku przekonywujących argumentów, zażalenia należało oddalić. ł.n [a.ł]