IV KZ 9/19

Sygn. akt IV KZ 9/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie B. M. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2019 r., zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt WSU […], II AKa […], o odmowie przyjęcia skargi określonej w art. 539a § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: pozostawić zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., w sprawie o sygn. akt II AKa […] uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K., sygn. akt XVI K […] co do pkt. 9 i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania. Skargę na powyższy wyrok Sądu odwoławczego w oparciu o przepis art. 539a k.p.k. wniósł obrońca oskarżonego. Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2019 r., Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w […], na podstawie art. 539f k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia przedmiotowej skargi jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. Zażalenie na to zarządzenie złożył obrońca oskarżonego B. M.. W zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść 2 wydanego zarządzenia tj. art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437), poprzez jego wykładnię prowadzącą do uznania, że przepisy rozdziału 55a Kodeksu postępowania karnego, wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw mają zastosowanie jedynie w sprawach, w których akt oskarżenia został wniesiony po dniu 30 czerwca 2015 r. W ocenie skarżącego przeczy temu wykładnia językowa art. 25 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej jak i dodatkowa konfrontacja tychże przepisów z treścią art. 21 ustawy zmieniającej. W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie tego zarządzenia w całości. Zażalenie powyższe zostało przyjęte, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 4 lutego 2019 r., i przedstawione wraz z aktami sprawy do rozpoznania Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Treść sformułowanego w zażaleniu zarzutu, jak i jego część motywacyjna, wskazują, że skarżący błędnie zinterpretował uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2016 r., I KZP 10/16, OSNKW 2016, z. 12, poz. 79. W uchwale tej dokonano wykładni art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. jw. – dalej ustawa nowelizacyjna), w szczególności zawartego w tym przepisie zwrotu „postępowanie toczy się”, jako związanego z kinetyką procesu. Jednocześnie, skład powiększony Sądu Najwyższego, wprost uznał, że taki właśnie kierunek wykładni interpretowanego art. 25 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej znajduje pośrednie potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego w odniesieniu do wykładni art. 25 ust. 2, w zakresie odnoszącym się do kwestii dopuszczalności skargi na wyrok sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania (Rozdział 55a Kodeksu postępowania karnego). Pogląd wyrażany we wcześniejszych judykatach (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16, OSNKW 2016, z. 10, poz. 70; z dnia 24 sierpnia 2016, IV KS 2/16, niepubl.; z dnia 14 września 2016 r., V KS 1/16, niepubl.; z dnia 20 października 2016 r., V KS 2/16, niepubl.; z dnia 25 października 2016 r., IV KZ 53/16, niepubl.; z dnia 22 listopada 2016 r., 3 IV KS 2/16, LEX nr 2152403), zgodnie z którym w sprawach w których akt oskarżenia został wniesiony przed dniem 1 lipca 2015 r., przepisy o skardze na wyrok kasatoryjny nie znajdują zastosowania, nie tylko nie został więc podważony, lecz wprost zyskał akceptację składu siedmioosobowego. Ponieważ akt oskarżenia w niniejszej sprawie wpłynął do Sądu Okręgowego w K. w kwietniu 2008 r., zatem nie należy ona do kategorii spraw, o których mowa w art. 25 ust 2 ustawy nowelizacyjnej w zw. z art. 25 ust. 1 tej ustawy. Skoro zaś tak, to stronom w tym postępowaniu nie przysługuje skarga na wyrok sądu odwoławczego, uchylający wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania. Zbędne było natomiast wydawanie zarządzenia o odmowie przyjęcia skargi, gdyż jej wniesienie powinno wyłącznie spowodować niezaskarżalną, w trybie przepisów k.p.k., czynność podmiotu określonego w art. 93 § 2 k.p.k. o charakterze administracyjnym, polegającą na poinformowaniu strony o braku możliwości wniesienia takiej skargi (zob. powołane już wyżej postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16 i z dnia 25 października 2016 r., IV KZ 53/16). Mając jednakże na uwadze, że w tym wypadku podjęte zostały przez Sąd odwoławczy czynności o charakterze procesowym, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. (stosowanych odpowiednio – art. 539f k.p.k.), zażalenie pozostawiono bez rozpoznania.