Rw 1071/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Kaszycki. Sędziowie: ppłk J. Górski (sprawozdawca), ppłk C. Bakalarski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr W. Kubala.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1973 r. na rozprawie sprawy Jana B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 246 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary na okres próby przez 2 lata i 2.000 zł grzywny oraz uniewinnionego od zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 12 listopada 1973 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Jan B. skazany został za to, że w dniu 8 czerwca 1973 r. około godz. 0.30 w N. naruszył § 14 zarządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Obrony Narodowej z dnia 25 lipca 1972 r. w sprawie zasad, zakresu i trybu postępowania MO w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, naruszających porządek publiczny poza rejonem zakwaterowania, w ten sposób, że w czasie zatrzymania i doprowadzania do radiowozu bił pałką gumową po plecach i barkach Andrzeja K., przez co działał na szkodę MO i zatrzymanego.Obrońca w rewizji domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy według właściwości sądowi powszechnemu albo uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanego mu przestępstwa.Na rozprawie rewizyjnej przed Sądem Najwyższym obrońca i oskarżony popierali wniesioną rewizję, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneW związku z zarzutami rewizyjnymi obrońcy Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.W szczególności nie ma racji obrońca, kiedy zarzuca w rewizji sądowi pierwszej instancji, jakoby orzekając w sprawie oskarżonego Jana B. dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a mianowicie orzekł w sprawie nie podlegającej właściwości sądów wojskowych.Z prawidłowych i znajdujących pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy ustaleń wyrokowych dokonanych przez sąd pierwszej instancji wynika, że oskarżony Jan B. biorąc samorzutnie udział w interwencji (nie był w tym czasie w służbie) przeciwko Andrzejowi K. i mając dostateczne dane, iż Andrzej K. jest żołnierzem, użył w stosunku do niego pałki gumowej w ten sposób, że uderzył go tą pałką kilka razy po plecach i barkach. Ze względu na to, że w tej sprawie postawiono także zarzut Andrzejowi K. popełnienia przestępstwa określonego w art. 235 k.k., przeto sąd pierwszej instancji na stosowny wniosek prokuratora wojskowego uznał, iż dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę tę rozpoznał łącznie sąd wojskowy. Wbrew temu, co twierdzi w rewizji obrońca, sąd pierwszej instancji miał więc pełne prawo do podjęcia takiej decyzji,. znajduje bowiem ona pełne uzasadnienie w art. 567 § 1 k.p.k. Wprawdzie obrońca w rewizji powołuje się na to, że popełnione przez oskarżonego przestępstwo nie pozostawało w żadnym związku z przestępstwem popełnionym przez Andrzeja K., to jednak stwierdzić należy, że fakt ten nie może mieć żadnego wpływu na ustalenie kwestii właściwości sądu wojskowego, o której mowa w art. 567 § 1 k.p.k. Przepis ten bowiem wyraźnie stanowi, że jeżeli w sprawie przeciwko dwom lub więcej oskarżonym sąd wojskowy nie byłby właściwy do jej rozpoznania w całości bądź ze względu na rodzaj jednego z czynów, bądź ze względu na osobę jednego z oskarżonych, a dobro wymiaru sprawiedliwości tego wymaga, to sąd wojskowy może rozpoznać sprawę łącznie.Reasumując stwierdzić należy, że właściwość sądu wojskowego, o której mowa w art. 567 § 1 k.p.k., zależeć będzie od ustalenia, czy sprawca nie podlegający tej właściwości był uczestnikiem tego samego przestępnego zdarzenia co i osoba podlegająca właściwości sądów wojskowych, i od tego, czy dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga łącznego rozpoznania danej sprawy.W sprawie oskarżonego Jana B. wspomniane wyżej warunki zostały spełnione, przeto brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania decyzji sądu pierwszej instancji wydanej w kwestii właściwości.Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia rewizji obrońcy, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.