V KK 1/13

Sygn. akt V KK 1/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r., sprawy Ł. K. skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. i inn., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 23 sierpnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 maja 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć skazanego Ł. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. Sąd Okręgowy uznał Ł. K. winnym zbrodni z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył mu karę łączną 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został następnie zmieniony przez Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Od tego prawomocnego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego zarzucając temu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia polegające na obrazie przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie za Sądem Okręgowym , że Ł. K. dopuścił się zarzucanych mu czynów. 2 W odpowiedzi na tę kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Podkreślić wypada, dla porządku, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, przesłanki wniesienia którego są dużo bardziej restrykcyjnie ukształtowane, niż ma to miejsce w przypadku apelacji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. O rażącym naruszeniu prawa w znaczeniu tego przepisu można mówić tylko w odniesieniu do jego bardzo poważnego naruszenia, zbliżonego w swojej randze do bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów o charakterze ogólnym, które w sposób niejako dyrektywalny kształtują postępowanie karne (co do rozumienia tychże, z nowszego orzecznictwa por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2012 r. V KK 106/12, LEX nr 1231645) pomimo powiązania ich z art. 424 § 1 k.p.k., autor kasacji nie wykazał, by zaszło ich naruszenia mającego charakter kwalifikowany, uzasadniający twierdzenie, że Sąd ad quem rażąco wykroczył poza zasady prawidłowego rozumowania, opierając swoje orzeczenie na nieuzasadnionych, bądź sprzecznych z doświadczeniem życiowym ocenach nie posiadających waloru logicznej spójności. Zdaniem Sądu Najwyższego, uzasadnienie Sądu odwoławczego rzeczowo i w sposób rzetelny odnosi się zarówno do apelacji skarżącego, jak i do wywodów Sądu a quo. Jedynie w zakresie rozważań o karze za typ z art. 280 § 2 k.k., Sąd odwoławczy wyraził odmienną ocenę przesłanek jej wymiaru, co skutkowało obniżeniem jej do lat sześciu. Natomiast w perspektywie zarzutu kasacyjnego podnieść należy inną, dla postępowania przed Sądem Najwyższym kluczową kwestię. Zasadnicza część uzasadnienia kasacji odnosi się de facto do kwestionowania poczynionych przez Sąd a quo ustaleń faktycznych w zakresie posłużenia się przez skazanego nożem oraz kierowania gróźb karalnych do J. C. Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że zarzut kasacyjny stanowi zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji. Nie jest rolą Sądu Najwyższego 3 czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując kasację. Pamiętać należy, a zwłaszcza na uwadze powinien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, gdyż postępowanie kasacyjne, jako kontrola nadzwyczajna, związane jest przede wszystkim z "sądem - prawa", a nie "sądu - faktu" (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r. V K.K. 125/12, LEX nr 1277781). Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.