V KK 160/22

Sygn. akt V KK 160/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie S. G. (G.) skazanego za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt II 1 Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. postanowił wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE W zamieszczonym w kasacji uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego wyroku podniesiono, że przemawia za tym wzgląd na sytuację życiową i rodzinną skazanego, który ze swojego wynagrodzenia za pracę pomaga w utrzymaniu uczącego się rodzeństwa (co wynika z treści wywiadu kuratorskiego załączonego do akt sprawy), a nadto obecnie podjął realizację nałożonych na niego obowiązków finansowych na rzecz pokrzywdzonych oraz wobec Sądu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. 2 Nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja cechuje się względną suspensywnością. Wstrzymanie, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., wykonania prawomocnego wyroku jest odstępstwem od zasady bezzwłocznej wykonalności orzeczeń mających taki walor (art. 9 § 1 k.k.w.). Dlatego zastosowanie wspomnianej instytucji może nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i trafności rozstrzygnięć w nim zawartych. Szczególne uprawnienie Sądu Najwyższego wynikające z art. 532 k.p.k. wymaga potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy nakazujące pozbawienie w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu wykonalności. Powodem ku temu może być w szczególności zasadność argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, wskazującej na wysokie prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być jednak dostrzegalna już „na pierwszy rzut oka” i w zasadzie nie podlegać dyskusji, skoro procedowanie w oparciu o art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Wstępna ocena kasacji dokonana w trybie przywołanego przepisu nie potwierdziła takiego założenia, jak również nie dała podstaw do przyjęcia, jakoby wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji miało wiązać się z nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego. W płaszczyźnie okoliczności podniesionych przez obronę, skupiających się na dolegliwościach wynikających z faktu prawomocnego skazania, należało uznać, że są one normalnymi i oczywistymi konsekwencjami poniesienia odpowiedzialności karnej – w kształcie i granicach określonych w wyroku Sądu meriti częściowo następnie zmienionym w instancji odwoławczej. Jako takie – nie stanowią argumentu przemawiąjącego za sięgnięciem po instytucję przewidzianą w art. 532 k.p.k. (zob. m.in. postanowienia SN: z 16.04.2021 r., V KK 59/21; z 29.08.2012 r., II KK 184/12). Argumentacja skarżącej może natomiast podlegać rozważeniu w postępowaniu wykonawczym, a ściślej w postępowaniach o odroczenie wykonania kary (art. 151 k.k.w.), bądź o przerwę w jej wykonaniu (art. 153 k.k.w.). Uzupełniająco dodać należało, że w odniesieniu do osoby skazanego wykorzystano 3 instrumenty przewidziane w przepisach prawa karnego wykonawczego, o czym świadczy treść – zawartych w aktach Sądu Najwyższego – postanowień o umorzeniu postępowania w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności (k. 35 akt SN), oraz w przedmiocie zastosowania dozoru elektronicznego (k. 38-42 akt SN). Z tych wszystkich względów należało przyjąć, że w sprawie nie zaktualizowały się wcześniej omówione podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.