V KK 163/24

V KK 163/24 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie G. R. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 19 czerwca 2024 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 4 października 2023 r., V Ka 1407/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. akt II K 1078/20 postanowił: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) obciążyć G. R. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. [J.J.] UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z 4 października 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżony apelacją obrońcy wyrok Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z 8 lutego 2022 r. mocą, którego G. R. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w V KK 163/24 2 zw. z art. 64 § 1 k.k. i skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca. Podniósł w niej zarzuty rażącego naruszenia przepisów postępowania karnego tj. art. 7 k.p.k. oraz art. 193 k.p.k., art. 201 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., art. 6 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k.; art. 438 pkt 4 k.p.k. i art. 53 § 1 i 2 k.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku drugoinstancyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Starogardzie Gdańskim wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Wnioski płynące z lektury nadzwyczajnego środka zaskarżenia sprzyjały przypomnieniu, że ustawodawca świadomie wprowadził w art. 526 § 2 k.p.k. tzw. przymus adwokacki i radcowski przy sporządzaniu kasacji w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu tych skarg, a zwłaszcza ich merytorycznej poprawności. Te postulaty nie w pełni realizowała kasacja autorstwa obrońcy skazanego G. R. . Znalazła się ona na granicy dopuszczalności, wyraźnie kolidując z nadzwyczajnym charakterem tej instytucji. Zacząć wypadało od tego, że pod pozorem zarzutów ściśle odpowiadających wymogom z art. 523 § 1 k.p.k. skarżący podniósł niedozwolony na tym etapie postępowania zarzut z art. 438 pkt 3 k.p.k., podważając, wbrew treści art. 519 k.p.k., ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i zaaprobowane na etapie odwoławczym, zmierzając w ten sposób do skłonienia Sądu Najwyższego do wypełnienia roli trzeciej instancji, nieznanej wszak polskiemu ustawodawstwu karnoprocesowemu. Wobec wskazania przez obrońcę uchybienia z art. 433 § 2 k.p.k. warto w ramach uwag wstępnych przypomnieć, że sformułowanie przedmiotowego zarzutu ma rację bytu wyłącznie w sytuacji, gdy sąd odwoławczy w ogóle nie odniósłby się do któregokolwiek z uchybień apelacji lub uczyniłby to ewidentnie wadliwie. Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyraźnie przeczyła stanowisku, jakoby tak się stało. Sąd ad quem odniósł się do wszystkich bez wyjątku zarzutów apelacji i to w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co zyskało pełną aprobatę Sądu Najwyższego. V KK 163/24 3 Analizując wniesioną kasację, nie sposób nie dostrzec, że pod pozorem zarzutu niepełnej kontroli apelacyjnej skarżący próbował podważyć dokonaną ocenę materiału dowodowego obciążającego G. R. Przede wszystkim kwestionował on zaaprobowaną w ramach kontroli instancyjnej ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu fizykochemii. Trzeba jasno powiedzieć, że ilość (masa) zabezpieczonej u skazanego marihuany została dokładnie określona: G. R. posiadał 880,89 g netto środka odurzającego podzielonego na 880 pojedynczych porcji, a po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej ostatecznie zaaprobowano ustalenie, że jest to ilość konsumpcyjna niezbędna do odurzenia człowieka. Jednocześnie podkreślić należało, że Sąd odwoławczy, rozpoznając postulaty apelacji, uznał, że Sąd a quo wywiązał się należycie z ciążących na nim powinności, a ocena ta pozostawała pod ochroną reguły swobodnej oceny dowodów, a więc była wszechstronna, pełna, logiczna i wsparta zasadami doświadczenia życiowego. W realiach niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że obrońca nie wykazał, aby Sąd odwoławczy nie zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co mogłoby mieć wpływ na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku niesprawiedliwego. Samo bowiem przekonanie obrońcy, że opinia jest niejasna i niepełna, a wręcz nieprzydatna nie ma prawnie żadnego znaczenia, albowiem ustalenie to zarezerwowane jest dla sądu a nie dla strony. Oczywiście bezzasadny okazał się zarzut rażącego naruszenia art. 624 § 1 k.p.k. Powołany przepis stanowi, że sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Gdańsku nie dopatrzył się takich okoliczności, czemu dał wyraz w uzasadnieniu. Jednocześnie zauważyć należało, że zwolnienie strony od obowiązku pokrycia kosztów postępowania sądowego ma charakter fakultatywny, a więc nie można zaakceptować poglądu autora kasacji, że Sąd odwoławczy zaniechał zastosowania przepisu zobowiązującego go do konkretnego działania. V KK 163/24 4 Odniesienie do uchybienia z art. 438 pkt 4 k.p.k. i art. 53 k.k. należało poprzedzić przypomnieniem, że treść art. 523 § 1 k.p.k. w sposób bezsporny świadczy o tym, że podstawą kasacji mogą być wyłącznie uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub inne rażące naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Tym samym kasacji - w przeciwieństwie do zwykłych środków odwoławczych - nie można oprzeć wyłącznie na zarzucie niewspółmierności kary (art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.). W tej sytuacji, skoro pozostałe zarzuty podniesione przez obrońcę G. R. okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym, a na polu rozważań pozostał jedynie zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k. i art. 53 k.k. należało uznać, że kasacja zwrócona została przeciwko karze, co spowodowało uznanie tego za niedopuszczalne i nie podlegało szerszej analizie Sądu Najwyższego. Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. [J.J.] (r.g.)