V KK 18/19

Sygn. akt V KK 18/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 lutego 2019 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy P. Z. skazanego z art. 280 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego we W. z dnia 28 czerwca 2018 r., IV Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego we W. z dnia 6 lutego 2018 r, sygn. akt V K […], p o s t a n a w i a: 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego; 3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. O., Kancelaria Adwokacka we W. kwotę 738 zł, w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej skazanemu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego we W. z dnia 6 lutego 2018 r. (sygn. akt V K […]) P. Z. został uznany winnym czynu z art. 280 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k. oraz art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 2 Wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia 28 czerwca 2018 r. (sygn. akt IV Ka […]) wyrok Sądu I instancji został zmieniony w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu wyeliminowano art. 160 k.k. W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu: „- rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to: 1. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dowolne przyjęcie, że u skazanego powstał zamiar dokonania rozboju na pokrzywdzonym J. L., w sytuacji gdy brak jest dowodów by zamiar ten został ujawniony zarówno w momencie podejmowania decyzji o przyjściu do mieszkania pokrzywdzonego, jak i w trakcie bicia J. L. (naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonego nie było środkiem do celu jakim był zabór w celu przywłaszczenia rzeczy ruchomej); w konsekwencji powyższego naruszenia - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego mającą wpływ na treść wyroku, a to: 2. art. 280 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie znajdował zastosowania, albowiem zgromadzone w sprawie dowody w żaden sposób nie pozwalają na uznanie (o ile w ogóle doszło do przywłaszczenia mienia przez skazanego), że zamiar tego przywłaszczenia skazany powziął w trakcie używania przemocy w stosunku do pokrzywdzonego, co jest niezbędne do potraktowania zachowania jako wyczerpującego znamiona rozboju, a nie później, co zaś pozwalałoby jego zachowanie zakwalifikować jako zbieg dwóch przestępstw np. naruszenia nietykalności cielesnej i kradzieży; - z ostrożności procesowej: 3. art. 158 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie i przytoczenie w kumulatywnej kwalifikacji z art. 280 § 1 k.k., podczas gdy pomiędzy wskazanymi przepisami nie zachodzi rzeczywisty kumulatywny zbieg przepisów, lecz zbieg pomijalny.” Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. 3 W odpowiedzi na powyższą kasację, prokurator wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. W odniesieniu do czynu przypisanego skazanemu, Sąd odwoławczy nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności podnoszonych w kasacji. Nie mógł tym samym naruszyć art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., bowiem przepisy te stosowane były przez Sąd I instancji. Sąd odwoławczy, utrzymując w mocy wyrok sądu I instancji w zakresie kwalifikacji przypisanego skazanemu czynu, z art. 280 § 1 k.k. oraz 158 § 1 k.k., sam nie stosował prawa materialnego, tym samym nie mógł naruszyć tego przepisu. Niezależnie do powyższych okoliczności, która samoistnie czyni sformułowane w kasacji zarzuty jako oczywiście bezzasadne, należy stwierdzić ich uzasadnienie nakierowane jest na prezentowanie przez skarżącego odmiennej wersji wydarzeń i ich oceny. Łatwo dostrzec, że były one już w niemalże w tożsamy sposób prezentowane w apelacji. Trudno odnaleźć w nich ową wartość dodaną, jaką muszą zgodnie z art. 523 k.p.k. zawierać zarzuty kasacyjne. Sąd odwoławczy odniósł się do zagadnień kwestionowania zamiaru i momentu jego powstania, które zawarł skarżący w apelacji – odesłał też do rozważań Sądu I instancji, które podzielił w pełni. Zresztą trudno w uzasadnieniu kasacji odnaleźć jakiekolwiek argumenty za wskazanymi zarzutami. Autor koncentruje się jedynie na przytaczaniu poglądów doktryny i orzecznictwa dotyczących wykładni art. 280 k.k., które próbuje umieścić w kontekście faktycznym sprawy. Natomiast stosunkowo lakoniczne argumenty, iż art. 280 k.k. nie może pozostawać w zbiegu kumulatywnym z art. 158 § 1 k.k., nie przekonują. W przypadku reguł wyłączania wielości ocen w prawie karnym, kwestia czy określone przepisy mogą pozostawać ze sobą w zbiegu rzeczywistym, jest pochodną szeregu szczegółowych założeń oraz ustalonego stanu faktycznego. Dlatego też wszelkie kategoryczne twierdzenia oparte jedynie na powołaniu się na jednostkowe orzeczenie sądu powszechnego, nie mogą być uznane 4 za wyczerpujące postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego, mającego dodatkowo wpływ na finalne rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, należało orzec jak w sentencji.