V KK 185/22

Sygn. akt V KK 185/22 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie A. C. skazanego z art. 197 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 maja 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt III Ka […] zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE A. C. został oskarżony o to, że w okresie od 2003 r. do 11 czerwca 2020 r. w O. i N. […] woj. […] znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja żoną K. C. w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości wszczynał awantury, podczas których krzyczał na pokrzywdzoną, wielokrotnie ubliżając jej słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, oskarżał o zdrady, poniżał, uderzał ją pięściami w ramiona i uda, ciągnął za włosy, wypędzał z domu, groził jej że ją zabije, rzucał przedmiotami takimi jak telefon, klucze, porcelanowy młynek o ścianę, a ponadto w tym samym okresie co najmniej trzykrotnie używając groźby bezprawnej oraz przemocy wobec pokrzywdzonej polegającej na szarpaniu, uderzaniu, krępowaniu 2 ruchów oraz przewracając ją na łóżko, doprowadził pokrzywdzoną wbrew jej woli do obcowania płciowego tj. o przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt II K […]: w miejsce zarzucanego czynu, uznano A. C. za winnego tego, że w okresie od 2007 r. do 11 czerwca 2020 r. w O. i N. […] woj. […] znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubiną, a od 2008 r. żoną K. C. w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości wielokrotnie wszczynał awantury, podczas których krzyczał na pokrzywdzoną i poniżał ją, używając słów wulgarnych i obelżywych, oskarżał ją o różne swoje niepowodzenia, problemy, i posiadanie kochanka, groził zabiciem, uderzał rękami po ramionach i udach, ciągnął za włosy, wyrzucał z domu, rzucał sprzętami domowymi, odbywał stosunki płciowe z pokrzywdzoną pomimo wyrażonej przez nią braku na to ochoty, w tym działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, poprzez używanie przemocy wobec pokrzywdzonej w postaci uderzania po ciele, przyciskania ciężarem swojego ciała, krępowania ruchów, ściągania z niej piżamy trzykrotnie – jeden raz w nieustalonym bliżej dniu w okresie między 2008 r. a 2010 r. i dwukrotnie w nieustalonych bliżej dniach w okresie od 2017 r. do wiosny 2019 r. doprowadził pokrzywdzoną wbrew jej woli i pomimo oporu do obcowania płciowego to jest przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na zasadzie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 37b k.k. i art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Nadto na zasadzie art. 41a § 1 i 4 k.k. oraz art. 43 § 1 i 1a k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego na okres 10 lat nakaz opuszczenia mieszkania zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną K. C., połączony z zakazem na okres 10 lat przebywania w mieszkaniu zajmowanym przez pokrzywdzoną, kontaktowania się z nią bez zgody sądu lub kuratora sądowego w jakikolwiek bezpośredni lub pośredni sposób – poza kontaktami wynikającymi z konieczności jednoczesnego 3 stawiennictwa oskarżonego i pokrzywdzonej w urzędach, bankach, sądach, kancelariach notarialnych, adwokackich lub radcowskich, a nadto z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość bliższą niż 100 metrów oraz zgłaszaniem się przez oskarżonego przez 12 miesięcy, jeden raz w miesiącu, w jednostce Policji właściwej dla miejsca jego zamieszkania w dniach i godzinach wyznaczonych przez jej komendanta. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w O. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt III Ka […], zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, który zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k., art. 185 c k.p.k., art. 200 k.p.k. i art. 170 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. polegające na utrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 23. 02. 2021 r. w mocy (w zakresie winy) pomimo jego oczywistej wadliwości, która wyraża się w tym, że został on wydany wyłącznie na podstawie kwestionowanych przez oskarżonego i nie popartych innymi dowodami zeznań pokrzywdzonej, przy czym zeznania te i osoba pokrzywdzonej nie zostały w sposób kompleksowy zbadane przez biegłego, a Sąd bezzasadnie oddalił wnioski oskarżonego, które mogły relację K. C. zdeprecjonować. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie A. C., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. celem ponownego jej rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w O. W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. bez udziału stron. 4 Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa procesowego, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko poczynionym w sprawie i to przez Sąd I instancji ustaleniom faktycznym. Kasacja ta została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych. Oznacza to, że zarzuty w niej podniesione powinny dotyczyć tego właśnie orzeczenia, nie zaś wyroku Sądu a quo. Można oczywiście w kasacji jego zasadność zakwestionować, ale wówczas konieczne jest wykazanie – poprzez stosowne, usytuowane w realiach danej sprawy, argumenty i wskazanie naruszonych przez sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej przepisów prawa – sposobu w jaki owe uchybienia, którym dotknięty jest wyrok sądu I instancji, przeniknęły do zaskarżonego kasacją orzeczenia sądu odwoławczego. Bez dochowania tego wymogu, zarzut odnoszący się tylko – w swojej treści i podstawie prawnej – do wyroku sądu meriti będzie zawsze kasacyjnie nieskuteczny. W tym kontekście należy zauważyć, że obrońca skazanego odnosi się wprost do ustaleń faktycznych i oceny dowodów poczynionych w toku postępowania w pierwszej instancji nie próbując nawet wykazać na czym miałoby polegać uchybienie ze strony Sądu odwoławczego. Skarżący nie zważając na argumentację Sądu ad quem przedstawia własne, odmienne oceny dyskredytując relację pokrzywdzonej i przedstawiając ją jako niewiarygodną. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego dowodzi, że wszystkie zarzuty zawarte w apelacji prokuratora zostały przez ten Sąd rozpoznane, a wynik rozumowania organu procesowego w tym zakresie przedstawiony został w wyczerpujący i rzetelny sposób w treści pisemnych motywów rozstrzygnięcia. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na 5 treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus). Implikacją przedstawionych powyżej rozważań Sądu Najwyższego musiało być orzeczenie na posiedzeniu o oddaleniu, w formule kwalifikowanej - jako oczywiście bezzasadnej, wniesionej w tej sprawie kasacji. Wobec uznania kasacji za oczywiście bezzasadną, bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Skazany został obciążony kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. a.s.