V KK 2/19

Sygn. akt V KK 2/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie H. W. skazanej z art. 177 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 30 stycznia 2019 r. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt XVII Ka […] utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II K […] na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 523 § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1. pozostawić kasację obrońcy skazanej bez rozpoznania; 2. zwolnić skazaną od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego; 3. zwrócić H. W. kwotę 450 (czterystu pięćdziesięciu) złotych tytułem opłaty od kasacji, z której uiszczenia skazana została zwolniona postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 listopada 2018r. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w R., sygn. akt II K […], uznał H. W. za winną popełnienia występku z art. 177 § 1 k.k. i za to na podstawie 2 art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 37 a k.k. wymierzył jej karę 100 stawek dziennych grzywy po 30 zł każda. Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonej. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt XVII Ka […], zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od wyżej wymienionego wyroku kasację wywiódł obrońca skazanej zaskarżając go w całości. W kasacji obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: „ l) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.177 § 1kk w zw. z art.22 ust.1, art.22 ust.2 i art.22 ust.5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym polegające na błędnej wykładni i nieuzasadnionym przyjęciu, jakoby skazana swym zachowaniem wyczerpała znamiona czynu zabronionego, stypizowanego w naruszonym przepisie, mimo iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zaś opinia biegłego, przeczy tej nieuprawnionej ocenie; alternatywnie: 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 5 § 2 k.p.k., polegające na braku zastosowania naruszonego przepisu, mimo iż w sprawie nadal występują dwie rozbieżne wersje zdarzenia, rzutujące na winę i sprawstwo mej Mandantki, a zatem nadal istnieją w tym zakresie istotne wątpliwości, które nie zostały usunięte w toku postępowania dowodowego, przeprowadzone przez organy ścigania i tut. Sądy; b) art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wątpliwych dowodowo zeznań J. C. i jego żony M. C., uznanych nieprawidłowo za wiarygodne, przy jednoczesnym przyjęciu - niedopuszczalnym w rzeczy samej - iż wyjaśnienia skazanej i zeznania świadków obrony są w części lub w całości niewiarygodne; c) art.7 k.p.k., polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, jakoby moja Mandantka była sprawcą zarzucanego jej czynu, mimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, niepełny i niekategoryczny, nie pozwala na tak radykalną i śmiałą ocenę; d) art.170 k.p.k., polegające na nieprzeprowadzeniu z urzędu lub na wniosek wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie, w szczególności tych wnioskowanych 3 przez obronę w piśmie z dnia 13.01.2017 r, mimo iż mogły one usunąć wszelkie wątpliwości istniejące w sprawie, w szczególności w zakresie rzeczywistej winy i sprawstwo uczestników zdarzenia, jak i samego jego przebiegu”. Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o „zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i uniewinnienie skazanej od zarzucanego jej czynu w całości względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy tut. Sądowi do jej ponownego rozpoznania i merytorycznego rozstrzygnięcia”. W odpowiedzi na kasację obrońcy, prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wniósł o pozostawianie kasacji obrońcy skazanej bez rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasację obrońcy skazanej jako niedopuszczalną z mocy ustawy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w sytuacji skazania na inną karę niż kara bezwzględnego pozbawienia wolności, dla możliwości wniesienia kasacji przez stronę, konieczne jest podniesienie zarzutu opartego na jednej z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). W tym postępowaniu wobec H. W. zapadł wyrok skazujący wyłącznie na karę grzywny. Respektując więc wskazane powyżej ograniczenia obrońca mógł wnieść kasację tylko w sytuacji dostrzeżenia zaistnienia bezwzględnych przesłanek odwoławczych z art. 439 k.p.k. Tymczasem, takiego charakteru nie ma żaden z podniesionych w kasacji zarzutów, a także w jej uzasadnieniu skarżący nie wspomina o ewentualnym uchybieniu, mającym rangę bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Skoro charakter stawianych w kasacji zarzutów nie spełniał wymogów ustawy, to należało odmówić jej przyjęcia. Wadliwie zatem nadano bieg tak sformułowanej kasacji. Obecnie, gdy kasacja wniesiona przez obrońcę skazanej została przyjęta, należało orzec o pozostawieniu jej bez rozpoznania wobec jej niedopuszczalności. Wobec treści postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 listopada 2018 r. konieczne było zarządzenie zwrotu opłaty od kasacji uiszczonej przez skazaną skoro zwolniono ją od obowiązku uiszczenia opłaty od 4 kasacji. Zważywszy na sytuację skazanej Sąd Najwyższy zwolnił ja od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [aw]