V KK 21/14

Sygn. akt V KK 21/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2014r., sprawy A. B., skazanego z art. 55 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S, z dnia 19 czerwca 2013 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację, uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowany jest on przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. Skarżący w apelacji stawiał zresztą zarzut właśnie błędu w ustaleniach 2 faktycznych. Ustosunkowując się bezpośrednio do podniesionych w kasacji zarzutów zauważyć wypada, że w apelacji, obrona wskazała zarzuty naruszenia tych samych przepisów procesowych, a zatem ponowne ich przedstawienie na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie ma charakteru instancyjnego. Obrona nie podjęła nawet próby powiązania stawianych w kasacji zarzutów z przebiegiem postępowania odwoławczego, brak bowiem podniesienia naruszenia art. 433§1 k.p.k., czy 457§3 k.p.k. Bezsprzecznie też uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Odwoławczy jest wnikliwe i zawiera ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy jedynie, że: - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, - art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd, - art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu. W tej sytuacji żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł zostać uznany za naruszony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym, a tym samym zarzut podniesiony w kasacji nie jest zasadny. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. 3