V KK 237/26

V KK 237/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Tomasz Artymiuk SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie A.D. skazanego z art. 109 k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 31 sierpnia 2026 r. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt V K 313/26 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska Eugeniusz Wildowicz UZASADNIENIE V KK 237/26 2 A.D. został skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt V K 113/26, na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka grzywny jest równoważna kwocie 110 zł, za to, że „w dniu 24 stycznia 2024 roku uczestniczył […], prowadzonej wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych”, tj. za czyn z art. 109 k.k.s. Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 5 maja 2026 r. W dniu 11 czerwca 2026 r. Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., wniósł kasację od tego wyroku, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść skazanego i zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 23 § 3 k.k.s., polegające na wymierzeniu A.D. za przestępstwo skarbowe z art. 109 k.k.s., popełnione w dniu 24 stycznia 2024 r., kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 110 zł, mimo że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2023 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 r. (Dz. U.2023.1893) minimalne wynagrodzenie za pracę w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. ustalone zostało na kwotę 4242 zł, w związku z czym dolna granica stawki dziennej grzywny wymierzonej za przestępstwo skarbowe popełnione w pierwszym półroczu 2024 r., nie mogła być niższa niż 141,40 zł.” Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, w związku z czym podlega rozpoznaniu i uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Zgodnie z art. 23 § 3 k.k.s., wymierzając karę grzywny za przestępstwo karnoskarbowe, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej, ustaliwszy wysokość stawki dziennej z uwzględnieniem dochodów, warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych sprawcy, V KK 237/26 3 z tym zastrzeżeniem, że stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności. Chodzi przy tym o minimalne wynagrodzenie obowiązujące w czasie popełnienia czynu. Skazany dopuścił się przypisanego mu przestępstwa, zagrożonego karą grzywny w wysokości do 120 stawek dziennych, w dniu 24 stycznia 2024 r., stąd kwotę bazową obliczeń, o których mowa w art. 23 § 3 k.k.s., stanowi wynagrodzenie minimalne za rok 2024, zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2023 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 r. (Dz. U.2023.1893) wynoszące 4.242 zł. Stawka dzienna grzywny orzeczonej za czyn popełniony w styczniu 2024 r., określona zgodnie z treścią art. 23 § 3 k.k.s., powinna więc wynosić co najmniej 1/30 tej kwoty, czyli 141,40 zł. Sąd Rejonowy, ustalając wysokość orzeczonej wobec A.D. stawki dziennej grzywny poniżej tej kwoty, czyli w wysokości 110 zł, rażąco naruszył zatem art. 23 § 3 k.k.s. Miało to oczywisty i istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia, zmniejszając, wbrew woli ustawodawcy, dolegliwość orzeczonej względem oskarżonego kary za przypisany mu czyn. W tej sytuacji konieczne jest uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi w zakresie rozstrzygnięcia o karze do ponownego rozpoznania, celem dostosowania orzeczonej kary grzywny do wymogów przewidzianych przepisami prawa materialnego (art. 23 § 3 k.k.s.). Mając na uwadze oczywistą zasadność zarzutu i wniosku kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku. [WB] [a.ł] Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska Eugeniusz Wildowicz