V KK 243/22

Sygn. akt V KK 243/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2022 r., sprawy D. M. skazanego z art. 197 § 2 i 3 pkt 2 k.k. w zb. z art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k., art. 207 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II K (…), uznał D. M. za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia stycznia 2016 r. do nieustalonego dnia na przełomie lutego i marca 2017 r., w mieszkaniu nr 18 przy ul. F. w W., nadużywając stosunku zależności, wielokrotnie z użyciem przemocy, doprowadzał małoletnią poniżej lat 15 – Z. U. do poddawania się innym czynnościom seksualnym dotykając jej krocza i piersi, wykonywania takich czynności poprzez zmuszanie jej do dotykania jego penisa oraz masturbował się w jej obecności, tj. przestępstwa z art. 197 § 2 i 3 pkt 2 k.k. w zb. z art. 199 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 197 § 3 k.k. wymierzył mu karę trzech lat pozbawienia wolności, oraz uznał go winnym tego, 2 że w okresie od nieustalonego dnia stycznia 2012 r. do nieustalonego dnia września 2015 r. oraz w okresie od nieustalonego dnia kwietnia 2016 r, do nieustalonego dnia na przełomie lutego i marca 2017r., w W. znęcał się psychicznie i fizycznie nad żoną I. M. i w okresie dnia kwietnia 2016 r. do nieustalonego dnia na przełomie lutego i marca 2017 r., nad J. M. w ten sposób, że wszczynał awantury będąc pod wpływem alkoholu podczas, których poniżał ich, wyzywał oboje słowami wulgarnymi i obelżywymi, popychał i szarpał, kopał, uderzał ręka w twarz i niepokoił żonę podczas snu, oraz wielokrotnie stosował przemoc fizyczną wobec J. M. uderzając go w głowę i twarz, szarpiąc, wyrzucał go z mieszkania, tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 207 § 1 k.k., wymierzył mu karę jednego roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 r., w miejsce orzeczonych kar wymierzył mu karę łączną trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 41a § 2 i 4 k.k. orzekł wobec niego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. U. i zakaz zbliżania się do niej, na odległość mniejszą niż sto metrów, na okres sześciu lat. Od tego wyroku apelacje złożyli Prokurator Rejonowy w W. oraz obrońca D. M. Oskarżyciel publiczny w apelacji zarzucił rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do D. M., niesłuszne niezastosowanie środków kompensacyjnych na rzecz pokrzywdzonych w trybie art. 46 § 1 k.k., niesłuszne nie orzeczenie, na mocy art. 41 § 1a k.k. środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk, wykonywania zawodów i działalności związanych w wychowaniem małoletnich opieką nad nimi - w związku ze skazaniem go za przestępstwo z punktu I - przeciwko wolności seksualnej i obyczajności popełnione na szkodę małoletniego, niesłuszne nie orzeczenie, na mocy przepisu art. 93a pkt 3 k.k., środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień, obrazę przepisów art. 354a § 1 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 167 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku, polegającą na nieprzeprowadzeniu dowodu z wysłuchania biegłego psychologa i biegłego lekarza seksuologa w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody wskazują na fakt uzależnienia oskarżonego od alkoholu. Z kolei obrońca D. M. zarzucił w apelacji obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k., poprzez przeprowadzenie przez Sąd 3 dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś uwzględnieniu wyłącznie dowodów przemawiających na jego niekorzyść, przy jednoczesnym odrzuceniu wszystkich okoliczność, wskazujących na brak sprawstwa. Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie I orzeczenia z kwalifikacji prawnej wyeliminował art. 199 § 2 k.k., uzupełniając o art. 200 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od powyższego prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) kasację złożył obrońca skazanego D. M.. Zarzucił w niej rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. poprzez nierzetelne rozważenie i ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy D. M. (zarzut z pkt 1), oraz naruszenie przepisów art. 7 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k.( zarzut z pkt 2). Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenie kasacji obrońcy skazanego D. M. jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z 12 kwietnia 2022 r., PR 1 Ds. (…)). Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja obrońcy skazanego D. M., jak trafnie ją ocenił Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. w pisemnej odpowiedzi, jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Przecież kasacja w polskim modelu procesu karnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia wnoszonym, co do zasady, od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Oznacza to, że przedmiotem zarzutów kasacyjnych może być sposób postępowania i rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu sądu odwoławczego. Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść 4 orzeczenia, tym samym przedmiotem zarzutów kasacyjnych nie mogą być bezpośrednio ustalenia faktyczne. Również rolą postępowania kasacyjnego nie jest dublowanie postępowania odwoławczego i dokonywanie kolejnej kontroli orzeczenia, które zapadło w pierwszej instancji. Poczynienie powyższych uwag było konieczne ze względu na treść zarzutów z kasacji obrońcy skazanego D. M.. Sprowadzają się one do twierdzenia, że Sąd Apelacyjny w (...), dokonujący kontroli odwoławczej wyroku Sądu Okręgowego w W., wadliwie rozpoznał zarzuty apelacyjne dotyczące obrazy art. 7 k.p.k. oraz błędnych ustaleń faktycznych. W ocenie Autora kasacji Sąd Apelacyjny w (…) nienależycie też uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, a także zaniechał dokonania w postępowaniu odwoławczym gruntownej analizy materiału dowodowego w aspekcie oceny zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień D. M. Podniesione zarzuty kasacyjne są niezasadne. Uważna bowiem lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa (…), pozwala na stwierdzenie, że Sąd Apelacyjny w (…), stosownie do nakazu wynikającego z art. 433 § 2 k.p.k., rozważył wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w apelacji obrońcy D. M., a następnie, realizując wymagania dotyczące treści pisemnego uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, wskazane w art. 457 § 3 k.p.k., podał, czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski uznał za zasadne albo niezasadne (por. s. 6 – 13, s. 14 – 19 i s. 20 – 28 sporządzonego na formularzu pisemnego uzasadnienia wyroku). Wszystkie kwestie podniesione w apelacji obrońcy, a dotyczące oceny wiarygodności dowodów z zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień D. M., następnie powtórzone w kasacji, były przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w (…). Odmienny punkt widzenia zaprezentowany w kasacji ignoruje stanowisko tego Sądu. Można stwierdzić, że kasacja obrońcy skazanego D. M., formalnie zarzucając Sądowi Apelacyjnemu w (…) naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego, w rzeczywistości zmierza do ponowienia w postępowaniu kasacyjnym kontroli odwoławczej orzeczenia sądu pierwszej instancji. Oczywistość takiego zabiegu Autora kasacji zwalnia Sąd Najwyższy od konieczności powtarzania w niniejszym uzasadnieniu argumentacji zaprezentowanej w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa (…), którą to 5 argumentację, w zakresie oceny dowodów, Sąd Najwyższy w pełni podziela. Trafnie podniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. w pisemnej odpowiedzi na kasację, że cyt.,, w zakresie drugiego z zarzutów kasacyjnych, dotyczącego naruszenia prawa procesowego, mającego wpływ na treść wyroku, a mającego polegać na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, stwierdzić trzeba, że pod ,,płaszczem” naruszenia prawa skarżący, de facto, kwestionuje poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne, o czym świadczy zarówno sama treść tego zarzutu, jak i treść zarzutu apelacyjnego, w którym obrońca kwestionował ustalenia faktyczne.” Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., orzekł jak w postanowieniu.