V KK 259/26

V KK 259/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marek Pietruszyński SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie W. S. skazanego za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 29 września 2026 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt IV K 249/26 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku orzeczenia o środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania; 2. wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa Marek Pietruszyński Dariusz Świecki Małgorzata Wąsek-Wiaderek UZASADNIENIE V KK 259/26 2 Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt IV K 249/26, uznał W. S. za winnego popełnienia czterech czynów, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 i 1a punkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, a nadto orzekł o kosztach sądowych. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 22 kwietnia 2026 r. Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w części niezawierającej orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k., na niekorzyść oskarżonego W. S. . Skarżący zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 43a § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego W. S. w związku ze skazaniem go za popełnione czyny z art. 244 k.k., za które przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu jedną karę, świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 5 000 zł, podczas gdy zgodnie z przywołanym przepisem, w razie skazania m.in. za przestępstwo z art. 244 k.k. orzeczenie świadczenia ma charakter obligatoryjny. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje. Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. Słusznie podnosi bowiem jej autor, że stosownie do art. 43a § 2 k.k. w razie skazania oskarżonego za przestępstwo opisane w art. 244 k.k. sąd ma obowiązek orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz V KK 259/26 3 Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 zł. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Sąd Rejonowy skazując w rozpatrywanej sprawie oskarżonego za ciąg występków z art. 244 k.k. zobowiązany był do orzeczenia świadczenia pieniężnego. Dostrzec tu trzeba, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w razie skazania za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw przewidziany w art. 91 § 1 k.k., zawarta w tym przepisie dyrektywa nakazująca wymierzenie jednej kary za te wszystkie przestępstwa ma odpowiednie zastosowanie do orzekania środków karnych tego samego rodzaju (zob. np. uchwała SN z dnia 26 września 2002 r., I KZP 21/02 i orzeczenia odwołujące się do tego judykatu). Nie budzi zatem wątpliwości, że Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa karnego materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku, gdyż wadliwie nie orzekł wobec oskarżonego obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, a zatem W. S. nie poniósł wszystkich konsekwencji prawnych swojego czynu. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku orzeczenia o środku karnym w postaci świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k. i sprawę w tym tylko zakresie przekazał Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd ten uwzględni powyższe zapatrywania. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku. [J.J.] [r.g.] Marek Pietruszyński Dariusz Świecki Małgorzata Wąsek-Wiaderek