V KK 260/12

Sygn. akt V KK 260/12 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2012 r. sprawy J. L., skazanego z art. 258 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 grudnia 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację skazanego jako oczywiście bezzasadną, 2.obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego J. L. UZASADNIENIE Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera jeden tylko zarzut, tj. naruszenia przepisu art. 258 § 3 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na niesłusznym przyjęciu, że w okresie objętym aktem oskarżenia, skazany wspólnie i porozumieniu z innymi osobami, założył, a następnie kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw skarbowych. Zacząć należy od stwierdzenia, że kasacja pod pozorem zarzutów błędnego zastosowania prawa materialnego, zmierza do kwestionowania dokonanych w 2 sprawie ustaleń faktycznych. Ustalenie, że skazany grupę przestępczą założył, a następnie nią kierował, nie należy do sfery wykładni, czy zastosowania art. 258 § 3 k.k., lecz do sfery ustaleń faktycznych, które leżą poza dopuszczalnym kręgiem zarzutów kasacyjnych. Niezależnie od tego zauważyć należy, że sąd I instancji podszedł do tej kwestii w sposób bardzo rzetelny i w uzasadnieniu wyroku przekonująco wskazał powody, dla których taką założycielską i kierowniczą rolę skazanemu przypisał. Tak ustalona treść zarzutu kasacyjnego nie może doprowadzić do uwzględnienia kasacji. Skarżący zmierza w istocie do dublowania kontroli odwoławczej, poprzez ponowne podniesienie zarzutów postawionych w apelacji. Tymczasem sposób i rezultat dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych był przedmiotem kontroli sądu odwoławczego i spotkał się z jego aprobatą. Skarżącym należy przypomnieć, że kontrola kasacyjna, jako instrument procesowy o charakterze nadzwyczajnym, nie może służyć do weryfikowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.