V KK 283/26

V KK 283/26 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie A. J., skazanego za czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 27 sierpnia 2026 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 28 stycznia 2026 r., V Ka 466/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 17 grudnia 2024 r., II K 284/23, p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Na skutek kasacji dwóch obrońców skazanego A. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 28 stycznia 2026 r., V Ka 466/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Płocku z dnia 17 grudnia 2024 r., II K 284/23, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Został on uznany za winnego czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 400 stawek dziennych, po 100 zł każda oraz za winnego czynu z art. 263 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a jako karę łączną – 4 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności. V KK 283/26 2 W jednej z kasacji – autorstwa adw. A. K. – został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej uzasadniony. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek jest niezasadny. Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w obu kasacjach obrońców skazanego, w tym w kasacji adw. B. T., który podniósł m.in. zarzut zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Wobec tego nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Płocku. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.] [r.g.] V KK 283/26 3