V KK 288/26

V KK 288/26 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 października 2026 r., sprawy R.R. skazanego z art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2024 r., V Ka 1176/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z dnia 4 lipca 2024 r., IV K 991/23, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wyrokiem z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt IV K 991/23: 1. uznał R.R. za winnego tego, że w dniu 14 sierpnia 2023 r. w Ł., doprowadził W.J. przemocą polegającą na złapaniu rękoma za szyję i duszeniu, czym spowodował obrażenia w postaci zasinienia i otarć naskórka na szyi oraz zasinienia na klatce V KK 288/26 2 piersiowej i kończynach górnych, naruszające czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, włożeniu kciuków do ust, wykręcaniu rąk, ciągnięciu za włosy i przewróceniu pokrzywdzonej na łóżko oraz kierując wobec niej groźby uszkodzenia ciała jej i jej najbliższych, do obcowania płciowego, tj. popełnienia czynu art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, z zastosowaniem art. 4 § 1 k.k., na podstawie art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 41a § 1 i § 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną W.J. oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 100 m na okres 6 lat; 3. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w wysokości 10.000 zł; 4. uznał oskarżonego R.R. za winnego tego, że w dniu 15 sierpnia 2023 r. w Ł. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki S. [...] o numerze [...] [koloru białego wraz z kartą sim o wartości 1.500 zł, działając na szkodę W.J., czym wyczerpał dyspozycję art. 278 § 1 k.k. i za to, z zastosowaniem art. 4 § 1 k.k., na podstawie art. 278 1 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; 5. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i 86 § 1 k.k. w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w punktach 1. i 4. wyroku wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności; 6. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 15 sierpnia 2023 r., godz. 07:05 do dnia 21 lutego 2024 r., godz. 12:40. We wniesionej apelacji, zaskarżając wyrok w całości, tj. co do winy i kary, obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. zarzucił: „I. obrazę prawa procesowego poprzez: V KK 288/26 3 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. mającego wpływ na treść orzeczenia polegającego na dowolnej (w miejsce swobodnej) ocenie zebranego materiału dowodowego, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, w postaci: a. błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego, b. błędnej oceny zeznań świadków, w szczególności pokrzywdzonej W.J., A.M., D.M., 2. obrazę przepisów postepowania – art. 5 § 2 k.p.k. przez obciążenie oskarżonego okolicznością niedającą się wyjaśnić, tj. odbycia z pokrzywdzona stosunku, w wyniku czego doszło do: II. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu: a. iż oskarżony popełnił czyn z art. 197 § 1 k.k., b. iż oskarżony w ramach zarzucanego czynu II działał z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia mienia, ponadto: c. błędu z zakresie okoliczności obciążających oskarżonego, jak i łagodzących wymiary kary, III. rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności poprzez jej surowość (w zakresie kary za czyn 1. i kary łącznej orzeczonej w punkcie 5”. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów oraz o zwrócenie się do Aresztu Śledczego w Piotrkowie Trybunalskim o nadesłanie opinii o oskarżonym. Wyrokiem z dna 4 grudnia 2024 r., sygn. akt V Ka 1176/24, Sąd Okręgowy w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżony został w całości kasacją obrońcy skazanego, w której zarzucono, na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1,2 k.p.k.: V KK 288/26 4 „I. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 przez błędne uznanie, iż zarzut naruszenia prawa procesowego art. 5 § 2 k.p.k. był niezasadny, gdyż obrońca w rzeczywistości kwestionował ocenę dowodów i nie wykazał wątpliwości niekorzystnie rozstrzygniętych na niekorzyść oskarżonego; II. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. przez błędne uznanie, iż zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. stanowił wyłącznie niezasadną polemikę ze zgromadzonym, prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym; III. rażące naruszenie prawa procesowego art. 433 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 436 k.p.k. przez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutu błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia, iż czyn oskarżonego wypełnił znamiona gwałtu opisanego w art. 197 § 1 k.p.k. oraz błędnych ustaleń faktycznych w zakresie działania z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia mienia”. W konkluzji skarżący wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja obrońcy skazanego okazała się być oczywiście bezzasadna, co umożliwiło jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Okręgowy nie dopuścił się rażącego naruszenia art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez błędne uznanie, iż zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. był niezasadny. Podniesiony w tym przedmiocie zarzut apelacyjny obrazy art. 5 § 2 k.p.k. dotyczył obciążeniem R.R. okolicznością nie dającą się wyjaśnić, tj. odbyciem z pokrzywdzoną stosunku. Zagadnienie to zostało jednak przez Sąd odwoławczy omówione i Sąd nie miał wątpliwości co do faktu odbycia przez skazanego stosunku z pokrzywdzoną, tym bardziej, iż sam skazany wyjaśnił, że do niego doszło, a okoliczność ta została V KK 288/26 5 również potwierdzona innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami – zeznaniami pokrzywdzonej i dowodami je wspierającymi: - opinią sądowo-lekarską, która stwierdziła liczne zasinienia na cele pokrzywdzonej, w tym na szyi i rękach, co koresponduje z dyspozycjami pokrzywdzonej, a pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami R. R., bo nie sposób wyjaśnić skąd miałyby się znaleźć obrażenia w szczególności na szyi W.J., - opinii sądowo-psychologicznej, z której wynika z kolei, że pokrzywdzona przejawiała objawy ofiary przestępstwa seksualnego, - czy wreszcie zeznaniami pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, których ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy, Sąd odwoławczy uznał za prawidłową. Nie sposób mówić o wątpliwościach w tym zakresie także po analizie wyjaśnień R.R., który w sposób nielogiczny próbował wytłumaczyć na rozprawie głównej czym niego jest stosunek seksualny czy zbliżenie. Podniesiony w pkt I. zarzut jest więc jako bezzasadny w stopniu oczywistym. Podobnie rzecz się z zarzutem z pkt II., w którym obrońca upatruje rażącego naruszenia standardu kontroli apelacyjnej w powieleniu – za Sądem Rejonowym – błędu „jak brak motywu pomówienia oskarżonego lub nierealna niewspółmierność pomówienia w stosunku do zachowań opisanych przez oskarżonego. Również kwestia zaboru karty bankomatowej i jej zastrzeżenia była eksponowana w relacji pokrzywdzonej przed (i przede wszystkim) czynem o dużo większej wadze” (k – 5 kasacji). Nie sposób zarzutu tego traktować inaczej, jak tylko jako polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i próbę zakwestionowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonej oraz świadków. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że podstawę zaskarżonego wyroku stanowiły dowody ocenione zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, która nakazuje uwzględnić wszystkie przeprowadzone dowody i przy ich ocenie kierować się przede wszystkim zasadami logicznego myślenia oraz uwzględnić wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. W ocenie V KK 288/26 6 Sądu Okręgowego, Sąd meriti sprostał temu obowiązkowi, nie naruszając dyspozycji art. 7 k.p.k. Według obrońcy, zarzut z pkt III kasacji, który sprowadza się do tego, iż w toku postępowania odwoławczego nie doszło do należytego rozpoznania apelacyjnego zarzutu błędu ustaleń faktycznych w płaszczyźnie błędnej kwalifikacji prawnej obu czynów czynu jest zasadny, albowiem oskarżony nie przyznał się do czynu opisanego w zarzucie, kwestionował czynności sprawcze tak do czynu I, jak i II. „Ustalenia faktyczne, w zakresie czynu I jak II cechowała dowolność. Uchybienia sądu I instancji miały charakter istotny gdyż dotyczyły ustalenia sprawstwa. Sąd błędnie ustalił okoliczności związane z realizacją znamion przedmiotowych i podmiotowych obu przestępstw. Nawet gdyby ocenić wyjaśnienia za niewiarygodne to w relacji pokrzywdzonej można doszukać się relacji, z której wynika, iż oskarżony nie działał z zamiarem przywłaszczenia mienia” (k – 4 kasacji). Także ten zarzut jest oczywiście bezzasadny. Sprowadza się on w swojej istocie do zakwestionowania w tym zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. Podniesiony zarzut jest niczym innym jak polemiką z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż procedujące w sprawie Sądy nie dopuściły się tego rodzaju błędu. Zachowanie skazanego wyczerpało znamiona ustawowe zarówno czynu z art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. (czyn z pkt 1), jak i z art. 278 § 1 k.k. Kwestia ta obszernie i wyczerpująco została omówiona przez Sąd Okręgowy w części 3.2. formularza i powielanie argumentacji tam przedstawionej wydaje się być niecelowe. Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w dyspozytywnej części postanowienia. [WB] [a.ł] V KK 288/26 7