V KK 296/26

V KK 296/26 POSTANOWIENIE Dnia 8 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie M.K. skazanego za czyn z art. 158 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 8 września 2026 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2026 r., sygn. akt II AKa 293/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 57/24, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. W.S. - Kancelaria Adwokacka w Z., jako obrońcy z urzędu, kwotę 1476 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) w tym 23 % VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego; 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [WB] UZASADNIENIE V KK 296/26 2 Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 57/24 Sąd Okręgowy w Sieradzu uznał oskarżonego M.K. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 3 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w tej sprawie. Apelacje w tej sprawie wniósł obrońca oskarżonego i prokurator. Ten ostatni zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej kary podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej, wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie mu kary 7 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei obrońca oskarżonego, wyrok ten zaskarżył w całości wskazując na „obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a polegającą na przyjęciu, że oskarżony popełnił czyn zabroniony podczas gdy prawidłowa ocena dowodów do takich wniosków prowadzić nie może”. Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2026 r., II AKa 293/25 Sąd Apelacyjny w Łodzi zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił rozstrzygnięciu sądu odwoławczego „rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.pk. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., art. 7 k.pk., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na nienależytym, powierzchownym i iluzorycznym rozpoznaniu przez Sąd Apelacyjny w Łodzi zarzutu z apelacji obrońcy, dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.k. przez Sąd I instancji. Sąd meriti uchylił się od rzetelnego odniesienia się do szczegółowych argumentów obrony i ograniczył się w uzasadnieniu wyroku do bezkrytycznego zaaprobowania ustaleń Sądu Okręgowego, konkludując arbitralnie, iż "nie widzi potrzeby jeszcze V KK 296/26 3 bardziej szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do zarzutu apelacji", co w konsekwencji doprowadziło do braku właściwej kontroli instancyjnej oceny wiarygodności wyjaśnień współoskarżonych.” W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w stosunku do oskarżonego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego Prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasację obrońcy skazanego należało oddalić w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. Pomimo wskazania w kasacji na rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., treść wniesionej skargi nie pozostawia wątpliwości, że postawienie zarzutu kasacji w takiej formule nastąpiło w sposób czysto formalny jedynie po to by upozorować dopełnienie wymogów stawianych zarzutom kasacyjnym. Wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli apelacyjnej poprzez zakwalifikowanie opisanych w kasacji uchybień jako rzekomo naruszających dyspozycje art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może się bowiem ograniczać wyłącznie do formalnego powołania tych przepisów w zarzucie kasacji i stworzenia pozorów nieprawidłowej kontroli odwoławczej poprzez sugerowanie „powierzchowności czy iluzoryczności " rozpoznania zarzutu zgłaszanego w apelacji. Autor kasacji w żaden sposób nie wskazał w kasacji na konkretne okoliczności świadczące o naruszeniu wskazanego standardu, a jedynie pod pozorem naruszenia prawa procesowego, w szczególności przepisów gwarantujących rzetelność kontroli odwoławczej i w celu obejścia regulacji z art. 523 § 1 k.p.k., w rzeczywistości domagał się ponownej i przede wszystkim zgodnej z jego oczekiwaniami weryfikacji materiału dowodowego, konsekwencją której byłoby ustalenie braku sprawstwa skazanego M. K. Tymczasem dokonana analiza tak samej apelacji jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku potwierdza, że jakość przeprowadzonej w tej sprawie kontroli odwoławczej nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Rozpoznając podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., sąd odwoławczy w sposób rzetelny, z V KK 296/26 4 odwołaniem się do konkretnych elementów faktycznych i dowodowych sprawy (por. str. 4-5 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego), odniósł się do wskazywanego w apelacji rzekomego uchybienia. Rozważania te, wbrew twierdzeniom obrońcy, nie ograniczają się wcale do zastosowania przez sąd odwoławczy odwołania do treści uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Przeciwnie są one kompletne oraz dostatecznie wnikliwe. Przy czym warto zwrócić uwagę skarżącego, że o dopuszczalność zastosowania przez sąd odwoławczy zabiegu odwołania się do treści uzasadnienia sądu pierwszej instancji każdorazowo decyduje przede wszystkim jakość uzasadnienia sporządzonego przez sąd meriti oraz treść uchybień wskazanych w apelacji (chodzi o ich charakter i to, czy obejmują one inne zagadnienia niż te, które rozważał sąd pierwszej instancji). Oczywistym jest, że w sytuacji, w której apelacja ma charakter wyłącznie polemiczny, bez formułowania nowych argumentów, a sąd odwoławczy podziela ocenę dowodów przeprowadzoną i należycie wyjaśnioną przez sąd pierwszej instancji, to nie ma obowiązku powtarzać argumentów, które uznał za trafne. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji może jedynie skarżącego odesłać do rozważań sądu meriti i takiego postąpienia nie sposób wówczas uznać za naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji. SSN J. Matras [WB] [r.g.]