V KK 32/17

Sygn. akt V KK 32/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie P. S. skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 20 kwietnia 2017 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt IV Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt IV K (…) postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lipca 2016 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 26 października 2015 r., wniósł obrońca skazanego i zarzucił mu: rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 4 w zw. z art. 5 § 2 w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przejawiające się w ich niewłaściwym zastosowaniu, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia, bowiem prawidłowe zastosowanie przywoływanych przepisów doprowadziłoby do uniewinnienia P. S. od zarzucanego mu czynu. 2 W konkluzji kasacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie P. S. od zarzucanego jemu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest bezzasadna w stopniu oczywistym i w związku z tym podlega oddaleniu. Odnosząc się do zarzutu kasacji stwierdzić należy, że skarżący sformułował go w istocie względem orzeczenia Sądu pierwszej, a nie drugiej, instancji. Podkreślić bowiem trzeba, że to nie Sąd odwoławczy, ale Sąd meriti przeprowadzał w sprawie dowody, oceniał je, w efekcie czego poczynił ustalenia faktyczne. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał zaś jakichkolwiek dowodów, ani nie czynił żadnych ustaleń faktycznych, lecz kontrolował jedynie orzeczenie Sądu pierwszej instancji. Tym samym nie sposób zarzucać, że to ten Sąd dopuścił się obrazy przepisów wskazanych w kasacji. Ponadto zauważyć trzeba, że chodzi tu o przepisy normujące zasady procesowe, a to: art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k., które samoistnie nie mogą stanowić przedmiotu zarzutu bez dopełnienia ich wskazaniem naruszenia przepisu szczególnego, stanowiącego wyraz realizacji wymienionych zasad. Wreszcie krytycznie ocenić trzeba podniesienie w jednym zarzucie rzekomej obrazy art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k., choć od dawna wskazuje się w orzecznictwie, że nie jest to postąpienie prawidłowe, gdyż albo może chodzić o „płaszczyznę” objętą art. 5 § 2 k.p.k. (naruszenie zasady in dubio pro reo) albo art. 7 k.p.k. (naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów). Nie mogą się one „zazębiać” w jednym zarzucie. Autor kasacji nie stawia przy tym nawet zarzutów niewłaściwej kontroli odwoławczej (art. 433 § 2 lub art. 457 § 3 k.p.k.), a przecież kasacją zaskarżony został wyrok sądu odwoławczego. Zapoznanie się z treścią uzasadnienia przedmiotowej skargi dowodzi, że skarżącemu chodzi w istocie o podważenie ustaleń faktycznych, zaaprobowanych już przez Sąd odwoławczy i wywołanie ponownej, acz niedopuszczalnej, kontroli odwoławczej, tym razem przez Sąd Najwyższy. 3 Sąd odwoławczy wypowiedział się już jednak o zgłaszanych przez skarżącego obecnie wątpliwościach na gruncie art. 424 k.p.k., czy chodzi w tym przepisie o „dowód”, czy „dowody”, wykazał, że ślad DNA pochodził od oskarżonego, w związku z tym to oskarżony ułatwił innym osobom dokonanie kradzieży z włamaniem, gdyż wykluczyć trzeba – w związku z uwagami oskarżonego o dotykaniu w sklepach różnych taśm klejących - aby dokładnie w takich okolicznościach dotknął on taśmę, która akurat później znalazła się na miejscu popełnienia przestępstwa w S., a więc w mieście, w którym – jak utrzymywał sam oskarżony - nigdy nie był. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.