V KK 320/23

V KK 320/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący) SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca) SSN Ryszard Witkowski w sprawie I. Ż. skazanej z art. 222 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 17 stycznia 2024 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim z 24 lutego 2020 r., sygn. II K 59/20, 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dot. rozstrzygnięcia co do środka zabezpieczającego tj. jego punkt IV; 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wyrokiem nakazowym z 24 lutego 2020 r., o sygn. akt II K 59/20, I. Ż. uznał winną występku: V KK 320/23 2 1. z art. 222 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec niej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie; 2. z art. 226 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec skazanej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie; 3. z art. 190 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzył karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie W oparciu o przepis art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 85 a k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. połączył orzeczone i wymierzył I. Ż. karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. W pkt IV w/w wyroku Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim w oparciu o przepis art. 93 a § 1 i 2 w zw. z art. 93 b § 1 i 3 k.k., art. 93 c pkt 5 k.k. orzekł wobec skazanej I.Ż. tytułem środka zabezpieczającego terapię uzależnień w SPP ZOZ - Przychodni Leczenia Uzależnień ul. […] w […] w związku z uzależnieniem od alkoholu Kasację od powyższego wyroku na korzyść skazanej w części dotyczącej orzeczonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień wniósł Prokurator Generalny i na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec I. Ż. w postępowaniu nakazowym środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień, niebędącego środkiem karnym, przepadkiem lub środkiem kompensacyjnym przewidzianym do orzeczenia w tym trybie wyrokiem nakazowym Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim w zaskarżonej części. Sąd Najwyższy zważył co następuje: V KK 320/23 3 Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Słusznie wskazano w niej, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem prawa procesowego. Rację ma bowiem skarżący, że w art. 502 § 2 k.p.k. ustawodawca nie przewidział możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających jak to uczynił sąd meriti. Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wykroczył bowiem poza katalog możliwych do orzeczenia, w postępowaniu nakazowym, środków Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł zatem jak w sentencji wyroku, o wydatkach sądowych za postępowanie kasacyjne rozstrzygnął w oparciu o treść art. 638 k.p.k. [PGW] [as]