V KK 390/04

Sygn.akt V KK 390 /04 P o s t a n o w i e n i e Dnia 7 stycznia 2005r Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w składzie następującym: Przewodniczący: SSN Andrzej Siuchniński ( sprawozdawca ) w sprawie I. G. skazanego z art. 178a § 2 kk w związku z kasacją obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 30 lipca 2004r. sygn. VI Ka …/04 - na podstawie art. 430 § 1 kpk w zw. z art 518 kpk postanowił : kasację pozostawić bez rozpoznania; kosztami postępowania związanymi z postępowaniem kasacyjnym obciążyć Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Kasacja obrońcy skazanego G. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 30 lipca 2004r. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co uszło uwadze Sądu Okręgowego w J. przyjmującego ją zarządzeniem z dnia 12 października 2004r. Kasacja ta nie podnosi zarzutu uchybień z art. 439 § 1 kpk. Podnosi jedynie zarzut rażącej obrazy prawa materialnego / art. 69 § 1 i 2 k.k. / mającej polegać na wymierzeniu skazanemu G. kary 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania mimo że jego postawa „ po popełnieniu przestępstwa przemawia za uznaniem, że wymierzenie kary z warunkowym zwieszeniem jej wykonania byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary ” Taka „ kwalifikacja „ zarzucanego uchybienia jest tak oczywiście nietrafna, że, bez wątpienia, ma na celu jedynie ominięcie wynikającego z treści art. 523 § 1 k.p.k. ograniczenia możliwości występowania z kasacją przez stronę, polegającego na niemożności wniesienia kasacji wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Oczywistym jest bowiem, że stawiany w kasacji zarzut jest zarzutem niewspółmierności orzeczonej kary, skoro – jak powszechnie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się sytuacja w której sąd, mając jedynie możliwość warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, z dobrodziejstwa tego nie korzysta, nie stwarza podstaw do skutecznego stawiania zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego określających przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. W tych warunkach, kasacja wniesiona na korzyść I. G. jako dla pozoru tylko podnosząca zarzut obrazy prawa materialnego, jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a że została wadliwie przyjęta przez Sąd Okręgowy w J., na podstawie art. 430 § 1 kpk należało pozostawić ją bez rozpoznania. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.