V KK 403/25

V KK 403/25 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie A. G. skazanej za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 maja 2026 r. wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 27 lipca 2021 r., sygn. akt XVIII K 113/13, uznał oskarżoną A. G. za winną popełnienia szeregu przestępstw, za które wymierzył oskarżonej kary pozbawienia wolności, a po ich połączeniu karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Wymienionym wyrokiem został skazany także J. Ł.. Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt II AKa 221/22, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji, przy czym wobec A. G. w ten sposób, że umorzył postępowanie co do jednego z przypisanych jej czynów, złagodził niektóre V KK 403/25 2 z jednostkowych kary pozbawienia wolności, a następnie orzekł karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. W pozostałej części wyrok utrzymał w mocy. Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy aktualnie skazanych. Obrońca A. G., podnosząc zarzuty rażącego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 12 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k.) oraz przepisów prawa procesowego (art. 389 § 1 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 7 w zw. z art. 193 k.p.k., art. 410 k.p.k.), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Powołując się na przepis art. 532 § 1 k.p.k., wystąpił też o wstrzymanie wykonania wobec A. G. wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi, ewentualnie połączone z zastosowaniem wobec A. G. środków wymienionych w art. 266 k.p.k., art. 275 k.p.k. lub art. 277 k.p.k. W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną oraz o nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy A. G. o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie przemawia za podjęciem takiej decyzji, ale przyjmuje się, że powinno to nastąpić w sytuacji wyjątkowej, gdy już wstępny ogląd sprawy prowadzi do wniosku, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji jest wysokie, a wykonanie orzeczenia przed jej rozpoznaniem, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa, prowadząc do jego pokrzywdzenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03; z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07; z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23; z dnia 29 grudnia 2023 r., II KO 152/23). Ostateczne rozstrzygnięcie Sąd Najwyższy wyda na rozprawie, natomiast wstępny ogląd sprawy A. G. nie pozwala przyjąć, że wspomniane przesłanki do wstrzymania V KK 403/25 3 wykonania orzeczenia zachodzą. Wstępnie trudno nie zauważyć, że przedmiotowa skarga wskazuje na naruszenie przez Sąd odwoławczy przepisów, które co do zasady odnoszą się do postępowania pierwszoinstancyjnego i których naruszenie sygnalizowano w apelacji. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że w odpowiedzi na kasację prokurator postuluje jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Przeciwko uwzględnieniu przedmiotowego wniosku przemawia także skąpość jego uzasadnienia. Wynika z niego, że obrońca uważa, iż samo wniesienie kasacji i związane z tym przekonanie skarżącego o konieczności wydania przez Sąd Najwyższy wyroku kasatoryjnego, jest wystarczające do skutecznego żądania wstrzymania wykonania orzeczenia. Nie można się z tym zgodzić, choćby z tego powodu, że prawomocnemu orzeczeniu, w tym wypadku skazującemu, przysługuje domniemanie prawidłowości. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [J.J.] [r.g.] Zbigniew Puszkarski