V KK 48/17

Sygn. akt V KK 48/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie A. D. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i in. k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 20 kwietnia 2017 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II K (…) postanowił: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. nie uwzględnić wniosku adw. A. G. o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 lutego 2016 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 maja 2015 r., wniósł obrońca skazanego. Zarzucił mu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to: 2 1. naruszenie art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez jego błędną interpretację, sprzeczną z art. 45 Konstytucji RP, gwarantującemu każdemu prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, 2. naruszenie przepisu art. 72 § 1 i 2 k.p.k., poprzez nieprzyznanie oskarżonemu prawa do korzystania z tłumacza wpisanego na listę biegłych sądowych w toku postępowania przygotowawczego. W konkluzji kasacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie obrońcy zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, które to koszty nie zostały opłacone. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator Prokuratury Okręgowej w P. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest bezzasadna w stopniu oczywistym i w związku z tym podlega oddaleniu. Na wstępie zauważyć trzeba, że zarzuty I i II były już przedmiotem apelacji, przy czym materia objęta zarzutem I kasacji - w ramach podnoszonej wówczas obrazy art. 410 k.p.k. Skarżący nie formułuje jednak obecnie zarzutów niewłaściwej kontroli odwoławczej (art. 433 § 2 lub art. 457 § 3 k.p.k.). Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji zauważyć trzeba, że już Sąd Okręgowy wskazał, iż pośrednie jedynie przeprowadzenie dowodu związane było z bezskutecznymi, a przy tym licznymi, próbami ustalenia miejsc zamieszkania świadków, których to dotyczy. Ponadto, jak zasadnie dodał Sąd, okoliczność, że zeznania złożone przez te osoby stanowiły w istocie jedyną podstawę oskarżenia nie przesądzała o niemożności odczytywania protokołów tych zeznań. Zeznania te stanowiły pełnoprawny dowód, który został przy tym poddany wszechstronnej ocenie przez Sąd Rejonowy. Obrońca poza abstrakcyjnym odniesieniem się do faktu nieprzeprowadzenia w bezpośredni sposób omawianych dowodów, nie formułuje żadnych pytań, czy wątpliwości, które należałoby wyjaśnić w bezpośrednim przesłuchaniu tych świadków. Dlatego też zarzut ten uznać trzeba za oczywiście bezzasadny. 3 Odnosząc się zaś do drugiego zarzutu, zauważyć trzeba, że w jego przedmiocie obszernie wypowiedział się już Sąd Okręgowy, których to uwag nie ma tu potrzeby powtarzać. Obecne wywody kasacji stanowią jedynie polemikę z wywodami Sądu odwoławczego. Warto jedynie podkreślić, że Sąd ten zauważył, iż także na etapie postępowania przygotowawczego oskarżonemu zapewniono właściwą pomoc tłumacza i nie było żadnych wątpliwości, że oskarżony rozumie przekazywane mu relacje, w tym informacje dotyczące toczącego się postępowania i wszelkie pouczenia oraz że mógł on swobodnie ustalać za pośrednictwem tłumacza linię obrony ze swoim obrońcą. W konsekwencji Sąd trafnie uznał, że wyjaśnienia oskarżonego ze śledztwa zostały prawidłowo przetłumaczone z języka bułgarskiego na język polski i stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Obrońca podnosi nadto w kasacji, że tłumacz M. R. nie była wpisana na listę tłumaczy przysięgłych. Rzecz jednak w tym, że okoliczność ta nie ma w sprawie przesądzającego znaczenia. Funkcję tłumacza może wykonywać bowiem nie tylko tłumacz przysięgły, ale i każda inna osoba posiadająca odpowiednią znajomość języka - arg. z art. 195 w zw. z art. 204 § 3 k.p.k. Taki pogląd jest też prezentowany w orzecznictwie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 r., V KK 115/03, LEX nr 83762, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 września 2011 r., II AKa 210/11, LEX nr 1102910, czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 lipca 2008 r., II AKa 89/08, LEX nr 477981). Podkreślić przy tym należy, że w toku procesu nie było zastrzeżeń do pracy tłumacza M. R.. Omawiany zarzut uznać więc trzeba za oczywiście bezzasadny. Odnieść się również trzeba do twierdzeń autora kasacji, że pełni funkcję obrońcy z urzędu, w związku z czym wnioskuje o zasądzenie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu. Rzecz jednak w tym, że nie został on ustanowiony obrońcą z urzędu odrębnie dla postępowania kasacyjnego (k. 1184), na tym etapie działał on jedynie w ramach uprawnienia, a nie obowiązku. Dopiero wyznaczenie określonego adwokata (radcy prawnego) obrońcą z urzędu dla postępowania kasacyjnego oznacza konieczność wydania przez niego opinii w postaci pozytywnej (sporządzenie i wniesienie kasacji), czy też negatywnej (o braku podstaw do wniesienie kasacji). W konsekwencji należy uznać, że na podstawie umocowania organu procesowego do dokonania określonej czynności procesowej 4 (tu ocena potrzeby wniesienia kasacji) Skarb Państwa za „zleconą” czynność zobowiązany jest pokryć koszty udzielonej stronie pomocy prawnej z urzędu. Dlatego też Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji w tej sprawie. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie. l.n