V KK 60/17

Sygn. akt V KK 60/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie A. M. skazanego z art. 226 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 19 kwietnia 2017 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt XVII Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt III K (…) p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną; 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. R. Kancelaria Adwokacka w P. kwotę 442,80 (czterystu czterdziestu dwóch złotych i osiemdziesięciu groszy) w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym; 3. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r., w sprawie sygn. akt III K (…), Sąd Rejonowy w P. uznał A . M. za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w art. 226 § 1 k.k. i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. 2 Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego A. M., zarzucając orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., skutkiem czego sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, tj. przyjął, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za dokonanie czynu stypizowanego w art. 226 § 1 k.k., podczas gdy, w ocenie obrońcy, materiał ów prowadził do wniosku, że oskarżony przestępstwa tego się nie dopuścił. Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego A. M. od przypisanego mu czynu. Wyrokiem z dnia 5 września 2016 r., w sprawie sygn. XVII Ka (…), Sąd Okręgowy w P. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od wyroku sądu drugiej instancji wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi, po pierwsze, rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 440 k.p.k. poprzez brak rzetelnego rozważenia zarzutu apelacji obrońcy skazanego, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów przez sąd II instancji i utrzymania w mocy orzeczenia rażąco niesprawiedliwego; po wtóre, rażące naruszenie art. 457 § 3 k.p.k. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego zarzut apelacji uznany został za niezasadny. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania . W odpowiedzi na kasację, prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadna, podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.. Podniesione w kasacji zarzuty stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutu apelacyjnego, co do którego odniósł się w sposób wyczerpujący sąd odwoławczy. Pod pozorem rzekomej nierzetelności rozpoznania przez sąd drugiej instancji zarzutu zgłaszanego uprzednio w apelacji, obecnie Autor kasacji domaga się w 3 rzeczywistości, ponownej kontroli ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa A. M. oraz oceny dowodów, które stanowiły ich podstawę (zeznania świadków funkcjonariuszy policji P. Z. i M. C.). Tymczasem, jak podkreślano już wielokrotnie, specyfika nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja powoduje, że niedopuszczalną jest na tym etapie ponowna ocena zebranego materiału. Rolą postępowania kasacyjnego jest eliminacja rażących uchybień sądu, w zakresie prawa procesowego i materialnego, nie zaś dublowanie kontroli odwoławczej. W realiach tej sprawy, wobec nie przeprowadzenia postępowania dowodowego na etapie odwoławczym, kasacyjna kontrola poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, możliwa była do przeprowadzenia jedynie w takim zakresie, w jakim zarzuty podniesione w kasacji wskazywałyby na rażące naruszenie prawa procesowego, którego dopuścić się miał sąd odwoławczy, a polegającego na nierzetelności ustosunkowania się, czy też w ogóle pominięcia, rozważań, co do któregokolwiek z podniesionych w apelacji zarzutów, w szczególności tych kwestionujących prawidłowość dokonanej oceny dowodów a w konsekwencji czynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych. Taka zaś sytuacja nie zaistniała w tej sprawie. Sąd Okręgowy w P. przeanalizował zarzut podniesiony uprzednio przez obrońcę w apelacji uznając go jednocześnie za niesłuszny. Dowodem tego są rozważania sądu ad quem zawarte choćby na stronie drugiej uzasadnienia, gdzie szczegółowo odnosząc się do depozycji świadków, stanowiących główny trzon materiału dowodowego w tej sprawie, sąd ten wykazał nietrafność zarzutu apelacyjnego. Dla uznania, że doszło do obrazy art. 457 § 3 k.p.k. nie jest wystarczająca – co oczywiste - deklaracja strony skarżącej co do niewystarczającej „jakości” i „pełności” argumentacji sądu drugiej instancji w zakresie podniesionych zarzutów; takiej oceny musi dokonać Sąd kasacyjny na podstawie zarówno analizy uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji, treści i argumentacji zarzutów apelacji, jak i rzetelności oraz konkretności odpowiedzi na te zarzuty i argumenty sądu odwoławczego. Dokonana ocena Sądu Najwyższego wskazuje, że zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. jest oczywiście chybiony. Nietrafny okazał się także zarzut rażącego naruszenia art. 440 k.p.k. (pkt 1 kasacji). Wątpliwości interpretacyjne wynikają już z przyjętej przez autora kasacji formuły stawianego zarzutu. W istocie nie jest oczywiste czy uchybienie normie art. 4 440 k.p.k., na które wskazuje skarżący, ma charakter samoistny czy łączy się ze wskazanymi uprzednio normami prawa procesowego. Wyjaśnienia w tym zakresie nie dostarcza także uzasadnienie kasacji. Uwagi wymaga jednak wyjątkowy charakter przepisu art. 440 k.p.k., który daje sądowi odwoławczemu możliwość, ale i obowiązek orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów, w sytuacji uznania, że utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe. Odpowiednio jednak wskazać trzeba, że dla skuteczności kasacyjnego zarzutu naruszenia prawa procesowego - art. 440 k.p.k., niezbędnym jest powiązanie go z konkretnym uchybieniem, którym obarczone jest skarżone orzeczenie, a którego nieuwzględnienie z urzędu i utrzymanie orzeczenia w mocy, spowodowałoby rażącą niesprawiedliwość. Tymczasem w tej sprawie skarżący zarzut ten postawił w oderwaniu od konkretnych okoliczności, nie precyzując, jakie to naruszenie prawa, niedostrzeżone uprzednio w apelacji, obligować miało sąd odwoławczy do podjęcia działania z urzędu. Już zatem sama formuła stawianego zarzutu nie pozwala na dalsze jego rozpatrywanie. Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu. Wysokość wynagrodzenia obrońcy z urzędu sporządzającego i wnoszącego w imieniu skazanego kasację w tej sprawie, Sąd Najwyższy ustalił w oparciu o § 17 ust. 3 pkt 1 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). l.n